---
title: "Chlanie, pieprzenie, pisanie. Co z „Bukowskiego\" wyniesie czytelnik, który Bukowskiego nie zna?"
slug: "bukowski-komiks-recenzja"
canonical_url: "https://blogokomiksach.pl/bukowski-komiks-recenzja/"
published_at: "2026-06-11T11:27:58.000Z"
updated_at: "2026-06-11T11:31:49.000Z"
authors: ["Wojtek"]
tags: ["Recenzje komiksów", "Los Kraba", "Michele Botton", "Letizia Cadonici"]
excerpt: "Komiksowe biografie pisarzy mają za zadanie zaciekawić człowieka, który książek bohatera nie czytał. Ewentualnie dorzucić garść ciekawostek dla fanów. Sprawdziłem na sobie, czy „Bukowski\" od Los Kraba to potrafi. "
feature_image: "https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102729525.jpg"
feature_image_alt: "Chlanie, pieprzenie, pisanie. Co z „Bukowskiego\" wyniesie czytelnik, który Bukowskiego nie zna?"
language: "pl-PL"
---

# Chlanie, pieprzenie, pisanie. Co z „Bukowskiego" wyniesie czytelnik, który Bukowskiego nie zna?

Zacznę szczerze od wyznania: prozy Bukowskiego bliżej nie znam. Kojarzę legendę, kilka tytułów, barową anegdotę, memy i tyle. Do alkoholu mam przy tym stosunek zdecydowanie negatywny. Czyli jestem dokładnie tym czytelnikiem, na którym komiksowa biografia powinna zrobić robotę: pokazać, kim był ten człowiek, skąd ta legenda i dlaczego miliony ludzi rozpływają się nad jego tekstami. Potraktowałem więc lekturę jak test. Czy „Bukowski" broni się jako samodzielna opowieść? I czy po odłożeniu albumu mam ochotę sięgnąć po „Factotum" albo „Listonosza"?

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102740749_o.jpg>)

Najpierw fakty. „Bukowski" to włoski komiks z 2021 roku. Scenariusz napisał Michele Botton, który specjalizuje się w komiksowych biografiach (ma na koncie albumy o Warholu, Lagerfeldzie czy Agacie Christie), rysunki wykonała Letizia Cadonici, znana polskim czytelnikom z serii „Dom Slaughterów", a kolory położył Francesco Segala. Polskie wydanie ukazało się w 2026 roku nakładem Los Kraba wspólnie z Domem Literatury w Łodzi i łódzkim oddziałem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. I z finansowym wsparciem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

## Obraz, który zostaje po lekturze

Album prowadzi narrację w pierwszej osobie. Kolejne rozdziały idą od dzieciństwa z przemocowym ojcem, przez lata upokarzających prac i tanich pokoi, po późny sukces, który przyszedł dzięki Johnowi Martinowi z wydawnictwa Black Sparrow Press. Początek jest naprawdę dobry. Dzieciństwo z ojcem, który bije za źle skoszony trawnik, robi wrażenie i podsuwa klucz do całej dalszej biografii.

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102757817_o.jpg>)

Problem zaczyna się gdzieś w okolicach trzeciego, może czwartego rozdziału, kiedy opowieść wchodzi na jeden bieg i już z niego nie schodzi. Bohater pije, idzie do łóżka z kolejną kobietą, siada do maszyny. Potem pije, idzie do łóżka, siada do maszyny. Zmieniają się adresy i imiona kobiet, schemat zostaje. Rozumiem, że takie było to życie. Tylko że biografia to nie stenogram, a od scenarzysty oczekuję selekcji i dramaturgii, nie pętli.

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102820796_o.jpg>)

I tu wracam do mojego testu. Jaki obraz wynosi z tej lektury ktoś, kto Bukowskiego wcześniej nie znał? Taki, że to był alkoholik, który traktował kobiety przedmiotowo, a między butelką a łóżkiem stukał w maszynę do pisania. Tyle. O samej twórczości komiks mówi zaskakująco mało. Nie dowiedziałem się, o czym właściwie pisał, czym jego proza różniła się od tego, co powstawało obok, ani dlaczego akurat on z całej rzeszy pijących literatów został legendą. Album zakłada, że to wszystko już wiem. A nie wiem.

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102839411_o.jpg>)

## Mit, którego nikt tu nie rusza

Jest jeszcze jedna rzecz, która mi w tej opowieści zgrzyta. Komiks ani razu nie kwestionuje mitu, na którym Bukowski zbudował karierę: że picie i pisanie to jeden organizm. Alkohol jest tu wszędzie, w dymkach, w tle. Dla czytelnika z zewnątrz wymowa sprowadza się do prostego równania: chlał, więc pisał. Dobra biografia powinna ten mechanizm rozebrać na części, pokazać jego koszty i kontekst. Ta podaje go jako naturalny element legendy. Bukowski należał niestety do pisarzy, którzy bez używek nie potrafili stworzyć niczego sensownego, i nie był przypadkiem odosobnionym. Tym bardziej szkoda, że twórcy nie mieli odwagi przyjrzeć się temu z dystansu.

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102909037_o.jpg>)

Podobnie z kobietami. Kolejne partnerki funkcjonują w albumie jak rekwizyty: pojawiają się, lądują w łóżku, znikają. Komiks pokazuje przedmiotowe traktowanie, ale bez komentarza i bez choćby jednej sceny z innej perspektywy.

## Co się broni?

Rysunki, i to mocno. Cadonici prowadzi kanciastą, szorstką kreskę, która do tego bohatera pasuje idealnie, a Segala nie koloruje realistycznie, tylko buduje nastrój: przybrudzone światło, dwubarwne plamy, wnętrza, w których alkohol niemal czuć w powietrzu. Strona graficzna to zdecydowanie najlepszy element albumu i trochę żal, że pracuje na rzecz tak monotonnego scenariusza.

Zabrakło mi też warstwy dokumentalnej. Francuska edycja została rozszerzona o teksty Martina Boujola z archiwalnymi zdjęciami i kontekstem epoki. My dostajemy sam komiks. A przecież da się inaczej. Recenzowana przeze mnie niedawno biografia zespołu „Queen" od Scream Comics pokazała, jak biografia może wciągnąć osobę spoza fandomu: ciekawostki, dodatkowe teksty, fakty, których nie znałem \- mimo że jestem fanem. Tam po lekturze chciałem włączyć płytę. Tu po lekturze nie chcę otwierać żadnej książki Bukowskiego.

![](<https://blogokomiksach.pl/content/images/2026/06/PXL_20260611_102925896_o.jpg>)

## Werdykt

Wynik mojego testu jest jednoznaczny. „Bukowski" to album dla ludzi, którzy prozę bohatera już znają i kochają, bo oni dopowiedzą sobie wszystko, czego w kadrach brakuje. Czytelnik z zewnątrz dostanie świetnie narysowaną, ale monotonną opowieść o piciu, pieprzeniu i stukaniu w maszynę, z której nie wynika, dlaczego ten człowiek został literacką legendą. W mojej opinii komiksowa biografia, która nie budzi ciekawości twórczości swojego bohatera, nie wykonała swojego podstawowego zadania.

| Tytuł | ["Bukowski"](<https://go.buybox.click/linkclick_7282_506?&url=https%3A%2F%2Fgildia.pl%2Fkomiksy.html&ref=blogokomiksach.pl>) |
| --- | --- |
| Seria |  |
| Wydawca | Dom Literatury w Łodzi / Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział w Łodzi |
| Scenarzysta | Michele Botton |
| Rysownik | Letizia Cadonici |
| Tłumacz | Marta Duda\-Gryc |
| Rok wydania | 2026 |
| Format | 168x245 cm |
| Okładka | miękka |
| Liczba stron | 168x245 cm |
| Cena okładkowa | 69 zł |

\[WSPÓŁPRACA REKLAMOWA\] Egzemplarz komiksu na potrzeby recenzji dostarczył wydawca. Wydawca nie miał wpływu na moją opinię i nie czytał tekstu przed publikacją.

    ![Okładka komiksu](<https://gildia.pl/media/catalog/product/cache/74c1057f7991b4edb2bc7bdaa94de933/b/u/buko.jpg>)

### "Bukowski"

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

 [Sprawdź cenę w Gildii](<https://go.buybox.click/linkclick_7282_506?&url=https%3A%2F%2Fgildia.pl%2Fbukowski.html&ref=blogokomiksach.pl>)
