Czegoś takiego jeszcze nie czytałem, i to nie jest kurtuazyjne otwarcie recenzji, tylko stwierdzenie faktu. Pomysł, żeby pokazać jedno wydarzenie z dwóch perspektyw, sam w sobie nie jest w fikcji jakoś specjalnie odkrywczy, ale rzadko forma komiksu aż tak dosłownie wymusza na czytelniku fizyczną zmianę punktu widzenia. Część Pedrosy trzyma się wyłącznie Fernanda, tego co on wie, myśli i czuje. Część Matsumoto patrzy na niego oczami całej wyspiarskiej społeczności, czyli pokazuje dokładnie to, czego Fernando nie wie i nigdy się nie dowie. Przeczytana osobno każda z tych historii wydaje mi się trochę uboga, jakby autorzy czegoś nie dopowiedzieli, ale złożone razem robią coś, czego się nie spodziewałem po komiksie historyczno-obyczajowym. Dopiero po drugiej stronie wszystko zaczyna się ze sobą łączyć, i „Nanbanjin” przestaje być ilustracją podręcznikowego zdarzenia z 1543 roku, a staje się czymś bardziej osobistym.

Dwie okładki, dwa charaktery

Komiks ma fizycznie dwie okładki, co rzuca się w oczy, zanim jeszcze przeczytasz pierwszą stronę. Jedną czyta się od lewej do prawej, po europejsku, to strona Pedrosy. Drugą trzeba odwrócić i czytać po japońsku, od prawej do lewej, to strona Matsumoto. Obie historie spotykają się dokładnie w połowie książki, więc nikt nikomu nie skraca opowieści.

 Style graficzne autorów różnią się celowo, i to jest chyba najprzyjemniejsza rzecz w tym albumie, bo widać w niej dwie zupełnie osobne wrażliwości. Pedrosa rysuje elegancką kreską z wyraźną inspiracją japonizmem, w miękkiej kolorystyce, która nigdy nie krzyczy. Matsumoto idzie w drugą stronę, pracuje głównie rozwodnionym tuszem, z pojedynczymi akcentami koloru rzuconymi tam, gdzie akurat są potrzebne. W jego części Fernando bywa rysowany jako niemal gigantyczna postać, bo tak właśnie widzą go mieszkańcy wyspy, którzy nigdy wcześniej nie spotkali kogoś do niego podobnego, i szczerze mówiąc, to jedno rozwiązanie graficzne mówi o zderzeniu kultur więcej niż niejeden dialog w tym komiksie.

Skąd się to w ogóle wzięło?

Pomysł wziął się z przypadkowej lektury, co samo w sobie jest dość urocze jak na projekt, który później zajął siedem lat pracy dwóch uznanych twórców. Pedrosa natrafił na francuski zbiór źródeł „La Découverte du Japon par les Européens”, w którym znalazły się dwie portugalskie kroniki i jeden tekst japoński, opisujące dokładnie to samo spotkanie z dwóch stron. Jak mówił w rozmowie dla magazynu ZOO, właśnie to zestawienie podsunęło mu pomysł komiksu prowadzonego równolegle przez autora europejskiego i japońskiego.

Problem w tym, że Pedrosa przez długi czas traktował tę współpracę jak mrzonkę. Był fanem Matsumoto od lat, ale nie wierzył, że ktoś taki w ogóle zechce się zaangażować w projekt zaproponowany przez obcego człowieka z innego kontynentu. Szansa pojawiła się w 2019 roku, kiedy Matsumoto gościł na festiwalu w Angoulême. Pedrosa przygotował list po japońsku, zdobył się na odwagę i krótko z nim porozmawiał. Matsumoto zgodził się bez większego wahania, mimo że żaden z nich nie mówił w języku drugiego, co przy projekcie na siedem lat wspólnej pracy brzmi jak przepis na katastrofę, a jednak jakoś zadziałało.

Cała rzecz ruszyła od jednostronicowego zarysu fabuły. Portugalski marynarz rozbija się na wyspie, spotyka kilka postaci, reszta zostaje szkicowa i otwarta. Matsumoto zaczął rozwijać japońską stronę razem ze swoją partnerką Saho Tōno, również mangaką, a dalsza praca wyglądała, jak to sam Pedrosa ujął, jak ciągła gra w ping-ponga między Paryżem a Kamakurą. Autorzy wzajemnie wzbogacali swoje wątki, ale świadomie zachowywali przy tym białe plamy, czyli elementy, o których wie tylko jedna strona opowieści.

Samo wymyślanie historii zajęło około pięciu lat, cała realizacja siedem, a autorzy przez cały ten czas porozumiewali się przez tłumaczy, bo żaden nie znał języka drugiego na tyle, żeby dyskutować o niuansach fabuły. Rysowanie odbywało się już osobno, Pedrosa w Paryżu, Matsumoto w Kamakurze, choć włoski wydawca J-POP wspomina przy okazji tamtejszej premiery o wspólnej podróży obu twórców na Tanegashimę, czyli wyspę, na której rozgrywa się cała akcja komiksu. Stroną historyczną zajmował się głównie Matsumoto, bo w Japonii dostęp do źródeł był po prostu łatwiejszy, i współpracował przy tym z profesorem Yoshihiko Satą. Sata poprawiał anachronizmy i podpowiadał szczegóły dotyczące codziennego życia na wyspie oraz jej ówczesnego zarządcy, czyli robił dokładnie to, co dobry konsultant historyczny powinien robić: pilnował, żeby fikcja nie rozjechała się z realiami bardziej, niż trzeba.

A sam pomysł na odwracaną okładkę? Pojawił się na samym początku rozmów i spodobał się Matsumoto od razu, bez dalszych dyskusji.

„Nanbanjin” w czterech krajach

To, jak ten komiks trafia na różne rynki, jest samo w sobie ciekawą lekcją o tym, jak różnie wydawcy myślą o tej samej książce.

We Francji album ukazał się 4 września nakładem Dupuis, w serii Aire Libre, i liczy 480 stron. Cena wynosi 49 euro, a wydawca zdecydował się na nakład 40 tysięcy egzemplarzy, co przy takim eksperymentalnym formacie ponoć wcale nie jest oczywistym wyborem.

Polska premiera odbyła się zaledwie sześć dni później, 10 września, nakładem Timof Comics. Format to 230 na 300 milimetrów, w twardej oprawie, 480 stron w kolorze. Przekład przygotowała Marta Duda-Gryc, a cena wynosi 250 złotych, co przy takiej cegle nie powinno nikogo zaskoczyć.

We Włoszech J-POP wydał „Nanbanjin” 9 września, jako jeden gruby wolumin w twardej oprawie, przekraczający 500 stron. Wcześniej, wiosną, na rynek trafiły jeszcze dwa zeszytowe „quaderni” po 24 euro każdy, ze szkicami i materiałami z procesu twórczego, czyli coś w rodzaju rozgrzewki przed premierą pełnej wersji.

Najciekawsza jest jednak Japonia, bo tam ten komiks przez większość roku w ogóle nie funkcjonował jako wspólny album dwóch równorzędnych autorów. Trafił na rynek jako nowa seria samego Matsumoto w tygodniku „Big Comic Original”, z dopiskiem „oryginalny pomysł: Cyril Pedrosa”, czyli w zupełnie innej hierarchii niż na Zachodzie. Pierwszy rozdział otworzył numer z 20 kwietnia kolorowymi stronami, a jedenasty, ostatni, ukazał się dziś, 18 września. Pełne, dwustronne wydanie książkowe, łączące obie części w tym samym formacie, który znamy z Francji i Polski, ukaże się w Japonii dopiero 30 października, będzie miało 496 stron, format B5. Ten sam komiks, ten sam materiał, a jednak zupełnie inna opowieść o tym, kto tu tak naprawdę jest autorem.

Komiksy Timofa w Gildii

Zacząłem od części Pedrosy, spodziewając się, że druga połowa w pewnym momencie zacznie mi tylko powtarzać to, co już wiem. Ta jednak się nie stało. Matsumoto pokazuje sceny, o których Fernando nie ma zielonego pojęcia, i odwrotnie, więc czytanie drugiej strony niczego nie powtarza, tylko dopowiada. Żałuję wręcz, że nie mogę przeczytać komiksu od nowa, ale najpierw od strony Matsumoto. To mogłoby w mojej podświadomości ułożyć historię z nieco innej perspektywy. Genialny pomysł, świetne wydanie. Polecam!

[WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] Egzemplarz komiksu na potrzeby recenzji dostarczył wydawca. Wydawca nie miał wpływu na moją opinię i nie czytał tekstu przed publikacją.

Egmont zaprezentował przykładowe plansze z pierwszego tomu „Absolute Wonder Woman”, jednej z najgłośniejszych serii nowej linii DC Absolute. Komiks Kelly Thompson i Haydena Shermana znalazł się w tym roku wśród nominowanych do Nagrody Hugo w kategorii Best Graphic Story or Comic.

Opis wydawcy:

Pierwszy tom serii „Absolute Wonder Woman” ukazującej się w ramach linii wydawniczej DC Al In. Komiks nominowany w 2026 roku do Nagrody Hugo.

Choć nie wychowała się na rajskiej wyspie w otoczeniu kochających sióstr i nie przyświeca jej misja szerzenia pokoju, to nadal… niezłomna Amazonka!

W mroczniejszym, odmienionym świecie Diana z Temiskiry jako niemowlę trafiła na wygnanie do Zaświatów. Nie złamało to jej jednak.

Przeciwnie – tragedia, niebezpieczeństwo i niesprawiedliwość zahartowały ją i uczyniły jeszcze groźniejszą. Odcięta od swego dziedzictwa Diana wreszcie wraca na powierzchnię. Obdarzona darami bogiń, władająca magią i uzbrojona w oręż stworzony w Piekle, podejmuje misję, w której chodzi raczej o sprawiedliwość niż o pokój. Diana nie spocznie, póki nie ocali świata i nie odnajdzie w nim swojego miejsca – nawet jeśli będzie musiała własnoręcznie je sobie wyrąbać!

Laureatka Nagrody Eisnera Kelly Thompson („Jem and the Holograms”, „Hawkeye”) wraz z niesamowitym Haydenem Shermanem („Detective Comics”, „Predator Vs Wolverine”) i laureatką Nagrody Eisnera Jordie Bellaire („Miły dom nad jeziorem”, „Pretty Deadly”) przedstawiają zupełnie nową wersję Wonder Woman!

Album zawiera materiały pierwotnie opublikowane w amerykańskich zeszytach „Absolute Wonder Woman” #1–7. Tłumaczyła Paulina Walenia.

Polecana lektura

Absolute Wonder Woman #01. Ostatnia Amazonka

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii

W czasach gdy Rzeczpospolita nie była w NATO, a Unią była sama w sobie, pułkownik Domino i jego wierny wachmistrz Pietrucha wyruszyli… STOP! O tym będzie później…

Pułkownik Domino to komiks stworzony przez duet autorski – Wojciech „CIHY” Cichoń i Artur Grzenda. Akcja osadzona jest w barwnym uniwersum Rzeczypospolitej Obojga Narodów XVII wieku. Głównymi bohaterami są pułkownik Domino i wachmistrz Pietrucha. Podczas swoich przygód trafiają na wiele barwnych postaci – Tatarów, Kozaków, Turków i Szwedów. Ich niebezpieczne misje podszyte są dużą dawką humoru. Tłem są Dzikie Pola, dwory szlacheckie, pałace magnatów i ukryte w stepie, ciche – choć podejrzane – chutory.

Skojarzenia z sienkiewiczowską Trylogią czy serialem telewizyjnym Czarne chmury będą nieprzypadkowe, aczkolwiek – z dużym przymrużeniem oka. Domino i Pietrucha przemierzają pełne niebezpieczeństw kresy Rzeczypospolitej, która wtedy faktycznie nie była jeszcze w NATO i rzeczywiście była Unią.

Pułkownik Domino

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii

Nie ma tutaj szczególnie rozbudowanej fabuły i trudno traktować to jako wadę, bo Pandania najwyraźniej nigdy nie miała takich ambicji. „Kothulhu” składa się przede wszystkim z krótkich epizodów wykorzystujących jeden bardzo wdzięczny żart: potężne istoty, przy których człowiek powinien postradać zmysły, zachowują się jak koty. Cthulhu może być Wielkim Przedwiecznym, ale kiedy zostaje mruczkiem, pojawiają się problemy doskonale znane każdemu, kto kiedykolwiek dzielił mieszkanie z tymi małymi draniami.

Najwięcej frajdy mają oczywiście czytelnicy znający mitologię stworzoną przez Lovecrafta i później rozwijaną przez innych autorów. Pandania sięga nie tylko po najbardziej rozpoznawalnego Cthulhu. Pojawiają się również Nyarlathotep, Hastur, Yog-Sothoth czy Shub-Niggurath, a kolejne nawiązania stają się częścią żartu. Im lepiej znamy oryginał, tym więcej smaczków jesteśmy w stanie wychwycić. Jednocześnie nie trzeba wertować wcześniej „Necronomiconu” - podstawowa znajomość popkulturowego wizerunku Cthulhu spokojnie wystarczy.

Podoba mi się zwłaszcza kontrast między źródłem inspiracji a tym, co robi z nim Pandania. U Lovecrafta człowiek stykał się z czymś tak niewyobrażalnym, że samo poznanie prawdy o świecie mogło doprowadzić go do obłędu. Tutaj patrzymy na mackowatego kota i zastanawiamy się raczej, czy można go pogłaskać. O rety, to jest głupie. Ale jest głupie dokładnie w taki sposób, w jaki powinno być.

Nie wszystkie żarty trafiają równie dobrze, a epizodyczna konstrukcja po pewnym czasie zaczyna zdradzać swoje ograniczenia. Schemat jest prosty i autor nie próbuje go specjalnie komplikować. Na szczęście manga jest na tyle krótka, że kończy się, zanim jej pomysł zdąży naprawdę zmęczyć.

Pasuje do tego prosta, kolorowa kreska Pandanii. Nie znajdziemy tutaj makabrycznych, przytłaczających wizji kosmicznej grozy. Wielcy Przedwieczni są puchaci, naburmuszeni i zwyczajnie sympatyczni, choć w tle cały czas pobrzmiewa świadomość tego, kim właściwie są.

„Kothulhu” nie próbuje konkurować z poważnymi adaptacjami Lovecrafta. To drobna parodia dla ludzi, którzy na widok Wielkiego Przedwiecznego zamiast uciekać, pomyśleliby: „Kici, kici”. Nie jest to manga, która zostanie ze mną na długo, ale jako lekka ciekawostka dla miłośników kotów i mitologii Cthulhu sprawdza się naprawdę nieźle. A jeśli należycie do obu tych grup jednocześnie, cóż... Pandania właściwie napisała tę mangę właśnie dla was.

Polecana lektura

"Kothulu"

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii

Zamieszczone w recenzji obrazy pochodzą z omawianego komiksu i zostały wykorzystane wyłącznie w celach informacyjnych oraz promocyjnych, w ramach dozwolonego użytku recenzenckiego. Nie są w żaden sposób używane ani udostępniane w celach szkolenia systemów sztucznej inteligencji.

Z informacji przekazanych wcześniej Blogowi o komiksach wynika, że chodzi o „Judge Dredd: Cold Wars”, „Judge Dredd: Control”, „Judge Dredd: Guatemala” oraz „Judge Dredd: A Better World”. Studio Lain rozważa zebranie materiału w dwóch polskich tomach. Robocza nazwa projektu to „Sędzia Dredd – Nowe opowieści”, ale tytuł nie jest jeszcze ostateczny.

Najstarszy z wybranych albumów, „Cold Wars”, ukazał się w 2019 roku. To zbiór historii napisanych przez Michaela Carrolla, Roba Williamsa i Johna Wagnera, powracających m.in. do konfliktów Mega-City One z blokiem sowieckim i konsekwencji Wojny Apokalipsy. Wśród rysowników są Trevor Hairsine, Dan Cornwell, Paul Davidson i Colin MacNeil.

„Control” z 2020 roku to przede wszystkim Rob Williams i Chris Weston. Ważną postacią jest tu sędzia Pin ze Special Judicial Squad – funkcjonariuszka, której metody daleko wykraczają poza standardy nawet jak na realia Mega-City One. Oryginalne wydanie zbiorcze liczy 128 stron.

W „Guatemala” John Wagner wysyła Dredda do kraju rządzonego przez robotycznego dyktatora El Presidente. Ludzie zostali tam podporządkowani maszynom, a reżim dysponuje arsenałem atomowym mogącym zagrozić Mega-City One. Główną historię zilustrował Colin MacNeil, a w 128-stronicowym zbiorze znalazły się również dodatkowe opowieści z pracami m.in. Carlosa Ezquerry i Henry'ego Flinta.

Najświeższą pozycją jest wydane w 2025 roku „A Better World” Roba Williamsa i Arthura Wyatta. Punktem wyjścia jest eksperyment sędzi Maitland: zamiast przeznaczać kolejne pieniądze na aparat represji, proponuje skierować część budżetu na edukację i usługi dla mieszkańców. Eksperyment zaczyna przynosić rezultaty, co uruchamia konflikt z ludźmi zainteresowanymi utrzymaniem dotychczasowego systemu. Album liczy 144 strony, a głównym rysownikiem jest Henry Flint.

Cztery angielskie wydania to łącznie ponad 500 stron materiału, więc pomysł podziału na dwa polskie tomy wydaje się naturalny.

W projekt zaangażował się sam Todd McFarlane. Twórca Spawna pojawił się na tegorocznym BlizzConie, który odbył się 12–13 września. Wspólnie z Justinem Murrayem, artystą pracującym przy „Diablo Immortal”, wziął udział w panelu poświęconym crossoverowi i sesji rysowania na żywo.

Z okazji współpracy przygotowano również specjalny plakat. Narysował go Brett Booth, regularny rysownik serii „Spawn” od 2024 roku, natomiast McFarlane odpowiadał za tusz i kolor. Powstał limitowany nakład grafik, a pierwszych 100 uczestników panelu mogło później zdobyć podpis McFarlane'a.

Co dokładnie trafi do gry 29 września, pozostaje niewiadomą. Blizzard nie potwierdził dotąd, czy Spawn będzie grywalną postacią. Francuski Comicsblog.fr spekuluje m.in. o możliwości kierowania bohaterem i pojawieniu się przeciwników związanych z jego uniwersum, ale nie są to informacje oficjalne.

Nie będzie to pierwszy gościnny występ Spawna w dużej grze. Bohater McFarlane'a pojawił się wcześniej m.in. jako grywalny zawodnik w „Mortal Kombat 11”.

Dzierżawski poinformował, że otrzymał już materiały do „Rogue Troopera”. To oznacza, że wydanie wyszło poza etap samych ustaleń dotyczących praw i zawartości.

Na razie nie wiadomo, kiedy komiks trafi do sprzedaży ani na ile tomów Studio Lain podzieli materiał.

Punktem odniesienia może być najnowsza brytyjska edycja „Rogue Trooper: The Complete Collection” przygotowana przez Rebellion. Całość została tam rozłożona na cztery obszerne tomy liczące łącznie około 1440 stron.

„Rogue Trooper” zadebiutował w „2000 AD” w 1981 roku. Seri­­ę stworzyli Gerry Finley-Day i Dave Gibbons. Bohater jest genetycznie zmodyfikowanym żołnierzem walczącym na skażonej wojną planecie Nu-Earth. Towarzyszą mu biochipy poległych kompanów umieszczone w jego wyposażeniu.

Przy cyklu pracowali później również m.in. Alan Moore, Grant Morrison, Pat Mills, Peter Milligan, Mark Millar, Steve Dillon i Cam Kennedy.

Na szczegóły polskiej edycji trzeba jeszcze poczekać, ale po najnowszej informacji wiadomo już, że Studio Lain ma materiały i rozpoczęło realne prace nad projektem.

Komiksy Studia Lain w Gildii

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie moją pracę, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Studio Lain podało szczegóły przedsprzedaży „Wschodu gwiazd”

Studio Lain szykuje do przedsprzedaży polskie wydanie „Rising Stars” J. Michaela Straczynskiego. Wydawca ujawnił właśnie termin startu zamówień i szczegóły przygotowanej edycji.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

Lost In Time na wrzesień 2026. Pięć premier, wznowienie i przykładowe plansze

Lost In Time odsłoniło wrześniową ofertę. W planach są zarówno powroty znanych serii, jak i kilka tytułów, które mogą mocno wyróżnić się na tle jesiennych premier. Zebraliśmy szczegóły i przykładowe plansze.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Redakcja

Z całego przygotowanego na wrzesień zestawu zabraknie tylko jednego albumu. „Long John Silver” dotrze do magazynu wydawnictwa kilka dni po zakończeniu festiwalu.

Oczywiście będą też dostępnie starsze komiksy.

Wydawnictwo zaprosiło do Łodzi także dwóch zagranicznych twórców.

Pierwszym z nich będzie Mikaël Bourgouin, którego czytelnicy Lost In Time znają m.in. z „Blue Note”. Artysta jest także rysownikiem jednej z wrześniowych premier wydawnictwa – „Przysięgi Hipokratesa”.

Zamów u wydawcy Sprawdź cenę w Gildii

Bourgouin będzie podpisywał komiksy w sobotę w godz. 10:00–11:00 na stoisku Lost In Time. Od 11:00 do 12:00 zaplanowano jego spotkanie autorskie w sali A. W niedzielę będzie obecny na stoisku w godz. 10:00–11:00, a następnie od 11:00 do 12:30 na scenie autografów.

Drugim gościem będzie Miel Vandepitte, rysownik „Dystopolis”.

W sobotę będzie można spotkać go na stoisku Lost In Time w godz. 12:00–13:00, a od 17:00 do 18:30 na scenie autografów. W niedzielę ponownie pojawi się na stoisku w godz. 12:00–13:00, natomiast o 15:00 rozpocznie się jego spotkanie autorskie w sali A.

To przedsięwzięcie niemałe. Główna seria stworzona przez scenarzystę Christiana Godarda i rysownika Julio Riberę rozrosła się do 31 albumów. Na razie polski wydawca nie zdradza, w jaki sposób materiał zostanie podzielony w polskim wydaniu. Nie znamy więc liczby planowanych integrali, ich objętości, formatu ani terminu premiery. Jedno jest pewne - warto już teraz rozglądać się za pożyczką z banku 😉

„Le Vagabond des Limbes” narodził się w marcu 1975 roku. Pierwszy album ukazał się nakładem Hachette, a później seria związała się przede wszystkim z Dargaud. W 2025 roku obchodziła więc swoje 50-lecie. Bohaterem opowieści jest Axle Munshine, wpływowy międzyplanetarny dyplomata i bohater swojej galaktyki. Cykl łączy space operę, przygodę, fantastykę naukową i satyrę, a Godard i Ribera rozwijali jego świat przez dziesięciolecia.

Moment, w którym Studio Lain zainteresowało się tym tytułem, jest ciekawy także z innego powodu. „Le Vagabond des Limbes” ponownie pojawia się na kilku europejskich rynkach.

W Niemczech Kult Comics wydaje obecnie nową edycję integralną, a oficjalna strona Godarda informowała również o przygotowywanych wydaniach w Serbii i Niderlandach.

Równocześnie w 2026 roku oryginalne plansze Julio Ribery trafiły do zbiorów Bibliothèque nationale de France. Materiały z „Le Vagabond des Limbes” mają znaleźć się w dużej wystawie przygotowywanej na marzec 2027 roku, kiedy przypada setna rocznica urodzin rysownika.

Ribera zmarł w 2018 roku. Dargaud określa go jako jednego z wielkich mistrzów hiszpańskiego komiksu i podkreśla, że właśnie współpraca z Godardem przy „Le Vagabond des Limbes” stała się jednym z najważniejszych przedsięwzięć jego kariery.

Propozycje mogą zgłaszać organizacje i inne podmioty związane ze środowiskiem książki. Zgłoszenia przyjmowane są do 30 września 2026 roku, a autorzy wybranych pomysłów mają otrzymać informację do końca października.

Choć komiks nie został wskazany w komunikacie Instytutu jako osobna kategoria naboru, jest ważną częścią samych targów. W Bolonii działa Comics Corner, czyli przestrzeń dla wydawców komiksów i powieści graficznych, służąca prezentacji publikacji, spotkaniom branżowym i sprzedaży praw.

Komiks ma również własną kategorię w ramach BolognaRagazzi Awards, jednej z najważniejszych nagród związanych z targami. Kategorie obejmują publikacje dla młodszych czytelników, odbiorców middle grade i młodzieży.

Polscy twórcy byli obecni w komiksowym programie targów już w 2026 roku. W Comics Corner odbył się panel „Spotlight on Poland: The Emerging Scene of Polish Comics”, poświęcony współczesnej polskiej scenie komiksowej.

W spotkaniu uczestniczyli Przemek Truściński, Jacek Świdziński, Tomasz Kontny i Krzysztof Gawronkiewicz, a rozmowę prowadził Szymon Holcman z Kultury Gniewu. Wydarzenie współorganizował Instytut Książki i było ono jednym z elementów zapowiadających polską obecność w charakterze gościa honorowego w 2027 roku.

Można więc oczekiwać, że komiks znajdzie swoje miejsce także w przyszłorocznym programie, choć jego szczegóły nie zostały jeszcze ogłoszone.

Bologna Children’s Book Fair 2027 odbędzie się od 5 do 8 kwietnia. Polska będzie gościem honorowym imprezy po raz drugi – wcześniej pełniła tę rolę w 2003 roku.

Jednym z głównych celów polskiej obecności ma być zwiększenie międzynarodowej widoczności rodzimych autorów, ilustratorów i wydawców oraz wsparcie sprzedaży praw zagranicznych. Dla polskiego komiksu może to być kolejna okazja do mocniejszej obecności na międzynarodowym rynku.

Pomysł na aktorską Ćmę nie pojawił się jednak wczoraj. Jak mówi nam Kacper Wilk, twórcy myśleli o takim projekcie od blisko dwóch lat.

„Ćmowy szort chodził nam po głowach od dłuższego czasu (właściwie gdzieś od prawie 2 lat), ale do tej pory nie mieliśmy czasu i planu, jak go zrealizować. Natomiast wiedząc, że Ćma zdecydowanie nadaje się na film, grzechem byłoby zmarnowanie nadarzającej się okazji. I tak powstał ten nasz »pilocik«”.

Film ma być więc przede wszystkim testem potencjału projektu.

Czysty wysokodestylowany noir – wywiad z autorami „Ćmy: Żabiego królestwa”

Premiera pierwszego pełnoprawnego albumu o „śmiałku w bieli” zbliża się wielkimi krokami. Nadchodzący komiks twórcy zapowiadają jako nowy start, jest to więc idealny moment na sprawdzenie, z czym się Ćmę je.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

„Chcieliśmy zbadać, jak widownia zareagowałaby na taki projekt i czy jest to coś rozwojowego. A myślę, że Ćma, szczególnie ze swoją nietypową estetyką, ma bardzo duży potencjał na bycie wyjątkowym polskim projektem filmowym” – dodaje Wilk.

Zaczęło się od primaaprilisowego żartu

Co ciekawe, bezpośrednim impulsem do realizacji filmu był... żart.

– Projekt narodził się jako primaaprilisowy żart. Tomek [R. Borkowski] ze znajomymi z catsinheat.crafts budował kostium Ćmy. Wysłał nam fotę, którą wrzuciliśmy na socjale z podpisem „Ćma Nelfliksa!”. Sporo osób dało się nabrać – opowiada Tomasz Grodecki.

Żart wywołał jednak reakcję, której autorzy chyba się nie spodziewali.

– Dostawaliśmy masę komentarzy od czytelników, że faktycznie chcieliby taki film obejrzeć. Postanowiliśmy wyjść naprzeciw ich oczekiwaniom – mówi scenarzysta.

Szybkie pytania do twórców Ćmy. Inspiracje, ulubieni rysownicy i... czy z komiksu da się wyżyć?

Niedawno na łamach bloga recenzowałem komiks ”Ćma” autorstwa Tomasza Grodeckiego. Okazję tę postanowiłem wykorzystać do zadania kilku pytań autorowi, oraz rysownikom: Tomaszowi R. Borkowskiemu, Grzegorzowi Kaczmarczykowi i Kacprowi Wilkowi. Skorzystałem z formuły “5 pytań do...”. Na pierwszy zestaw pytań odpowiada Tomasz Grodecki (scenarzysta i pomysłodawca ”Ćmy”): Dlaczego Ćma? Przecież to

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

W kostium Ćmy wcielił się Tomasz R. Borkowski, rysownik związany z serią. Nie jest to zresztą jego debiut w tej roli. Jak przypomina Grodecki, Borkowski wystąpił już jako bohater w fotokomiksie „Epizod 9”.

– To po prostu kanoniczny Ćma z naszego świata – żartuje scenarzysta.

Najpierw storyboard, później kamera

Za wizualną stronę projektu odpowiadał Kacper Wilk. Grodecki jego sposób pracy określa jako „hitchcockowski”.

– Przed wejściem na plan cały film jest już gotowy w jego głowie. Każdy kadr zostaje pieczołowicie rozrysowany w formie storyboardu i omówiony ze wszystkimi aktorami i nie tylko. Tu nie ma mowy o przypadku. Każde ujęcie to autorska wizja – mówi Grodecki.

Do projektu dołączył również Mateusz Godlewski.

Ćma z nową animacją. Film nawiązuje do twórczości Franza Kafki

Na YouTube pojawiła się nowa animacja z Ćmą, polskim superbohaterem stworzonym przez Tomasza Grodeckiego. Filmik odnosi się do egzystencjalnej i surrealistycznej twórczości Kafki.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

– Nasz drogi przyjaciel Mateusz Godlewski ma spore doświadczenie z planem telewizyjnym i filmowym, więc od razu znalazł się na liście potencjalnych współpracowników – wyjaśnia scenarzysta.

Najbardziej imponująca może być jednak informacja o kosztach całego przedsięwzięcia.

– Budżet produkcji wyniósł 1000 zł, a i tak większość poszła na pizzę – śmieje się Grodecki.

Z komiksu na ekran

Czytelnikom Bloga o Komiksach Ćmy przedstawiać szerzej nie trzeba. Bohaterem serii jest Cyprian Leopold Różewicz, za dnia awangardowy artysta, a nocą zamaskowany obrońca retrofuturystycznej Warszawy okresu dwudziestolecia międzywojennego. Nie dysponuje klasycznymi supermocami, a seria łączy konwencję superhero z noir i charakterystyczną retroestetyką.

Ćma ma kolejny utwór. KogiaP nagrało punkowy numer o komiksowym bohaterze

Komiksowa „Ćma” po raz kolejny trafiła do świata muzyki. Na YouTubie opublikowano animowany teledysk do punkowego utworu grupy KogiaP. Za animację odpowiada Konrad Gawroński.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

W maju tego roku nakładem Timof Comics ukazała się „Ćma: Żabie królestwo” ze scenariuszem Tomasza Grodeckiego i rysunkami Tomasza R. Borkowskiego oraz Kacpra Wilka. Album był kolejnym etapem rozwoju serii, która wcześniej funkcjonowała przede wszystkim w krótszych formach.

„Kolekcjoner na zabój” przenosi ten świat do kolejnego medium. Na razie w formie niewielkiego, niezależnego eksperymentu, ale sami twórcy nie ukrywają, że chcą sprawdzić, czy Ćma poradzi sobie również poza komiksowymi kadrami.

Jak podsumowuje Tomasz Grodecki:

„Primaaprilisowy żart uruchomił niespodziewany efekt domina”.

Polecana lektura

Ćma - Żabie królestwo

Brutalny herszt mafijny Żaba sieje spustoszenie w stolicy. Nie jest sam – za pomagierów ma własnych synów, spadkobierców rodzinnego imperium. Samozwańczy stróż prawa Ćma musi zaprowadzić porządek w mieście, w którym liczy się tylko jedna zasada. Słabe gatunki wymierają. Mocne wydają potomstwo.

Sprawdź cenę w Gildii

Za scenariusz i rysunki odpowiada Éric Henninot, twórca znany polskim czytelnikom z „Mrocznej otchłani” i „Legionu. Kronik”. Adaptuje „La Horde du Contrevent” Alaina Damasia, francuską powieść science fantasy z 2004 roku wydaną przez niezależną oficynę La Volte, którą jego przyjaciel Mathias Echenay założył właśnie z myślą o tej książce. Damasio, urodzony w 1969 roku w Lyonie pisarz określający się mianem „typoety”, wcześniej opublikował „La Zone du Dehors”. „Horda” przyniosła mu jednak prawdziwy rozgłos: Grand Prix de l'Imaginaire w 2006 roku, najważniejszą francuską nagrodę literacką w gatunku, i sprzedaż sięgającą do dziś, we wszystkich formatach, niemal 560 tysięcy egzemplarzy (dane Edistat cytowane przez ActuaLitté). Pierwsze wydanie dołączało płytę CD ze ścieżką dźwiękową skomponowaną przez Arno Alyvana, a numeracja stron biegła od tyłu, od 521 do zera. Powieść uchodziła za tekst nie do zaadaptowania, między innymi ze względu na dwudziestu trzech narratorów oznaczonych osobnymi znakami graficznymi i słownictwo, którego autor nigdzie nie tłumaczy w przypisach. Na angielski przekład czekano dwie dekady, niemiecki powstał dopiero w 2024 roku, wcześniej istniały tylko wydania włoskie i rosyjskie.

Henninot zabrał się za komiks w 2017 roku. Francuski tom pierwszy kupiło blisko 97 tysięcy czytelników, Damasio napisał do niego długą przedmowę, a sam Henninot przyznał, że pozwolił sobie na zmiany fabularne względem książki, w tym jedną zmianę widoczną już w pierwszym rozdziale. Polska „Księga 1” zbiera trzy pierwsze francuskie tomy z lat 2017, 2019 i 2021 na 232 stronach. Martwi mnie tylko, że we Francji na razie zapowiedziano dopiero piąty tom (na październik), więc jeśli polski wydawca będzie chciał utrzymać dotychczasowy układ - 3 tomy w jednym wydaniu zbiorczym - to na tom drugi "Hordy kontrwiatrowej" trochę sobie poczekamy.

Książki nie znam i ciekawi mnie, jak Henninot poradził sobie z tym, co w powieści było ponoć jej największą przeszkodą lekturową: dwudziestoma trzema głosami narracyjnymi, między którymi Damasio przełącza się bez ostrzeżenia. Komiks siłą rzeczy upraszcza tę wielogłosowość, bo kadr pokazuje jedną scenę naraz, a nie tekst rozbity na znaki graficzne przypisane do postaci. Dla mnie to uproszczenie nie jest wadą, bo jak już pisałem nie raz - lubię klasyczne formy narracyjne, gdzie wszystko dzieje się po kolei "jak pan bóg przykazał" (i dlatego psioczę na amerykańskie komiksy, które skaczą z miejsca na miejsce, stosują retrospekcje, dokładają tie iny i inne rzeczy). W tym przypadku sekwencyjna forma daje czytelnikowi coś, co powieść odebrała: stabilny punkt widzenia, z którego można obserwować, jak zmieniają się relacje w grupie, zamiast rekonstruować je z fragmentów opowiadanych przez różnych bohaterów.

Fabuła w zasadzie jest prosta: grupa ludzi idzie przed siebie. Bohaterowie, zorganizowani w 34. hordę kontrwiatrową, opuścili miasto Aberlaas jako dzieci, przeszli bezlitosne szkolenie i od 27 lat maszerują z zachodu na wschód, pod wiatr, który na tej wykrzywionej planecie wieje bez przerwy w jedną stronę. Celem jest Początek Wiewu, mityczne źródło tego zjawiska. Drużynę tworzą osoby, do któryvh przypisano różne funkcje: jeden toruje drogę, inny prowadzi kronikę wyprawy, opisując ją w księgach przekazywanych kolejnym pokoleniom hordy. To właśnie z tych kronik, spisywanych przez poprzednie wyprawy, obecna 34. horda czerpie wiedzę i doświadczenie.

Na tak prostej konstrukcji dramaturgicznej Henninot buduje coś dużo ciekawszego niż podróż z punktu A do punktu B. Najmocniejszą stroną komiksu są relacje między członkami hordy i sposób, w jaki zmieniają się na przestrzeni lat wspólnej wędrówki. To nie jest drużyna, która poznaje się po drodze, tylko ludzie uformowani razem od dzieciństwa, obciążeni latami wspólnych strat i kompromisów. Tarcia w grupie, o których wspomina opis wydawcy, czuć na każdej planszy, nawet w scenach, które teoretycznie służą tylko przemieszczeniu bohaterów z jednego kadru w drugi (fantastycznie odzwierciedlona mimika!). To rzadkość przy tego typu fabule drogi. Zwykle taka konstrukcja jest tylko pretekstem do serii epizodów. Tutaj podróż i relacje rosną razem, jedno napędza drugie, a każda kolejna karta zbliża grupę do punktu, w którym brak jedności zacznie kosztować życie.

Rysunek stoi na tym samym poziomie co scenariusz. Henninot maluje spalony słońcem świat z rozmachem, korzystając z dużego albumowego formatu do budowania panoram, w których krajobraz przytłacza malutkie sylwetki bohaterów. Ta skala robi robotę bez potrzeby dodatkowych dialogów tłumaczących, jak trudna jest wędrówka. Wiatr, który w powieści jest niemal osobnym bohaterem, na papierze staje się widoczną, fizyczną siłą, z którą trzeba się mierzyć kadr po kadrze.

Klimat komiksu skojarzył mi się z „Diuną”: ten sam świat, w którym natura dyktuje reguły przetrwania, a każda kropla wody jest warta więcej niż złoto. Chwilami widać też coś z „Mad Maksa”: podobną estetykę wędrówki przez spalony słońcem, wrogi krajobraz. Najsilniej jednak odezwał się we mnie inny trop. Historia dzieci szkolonych od najmłodszych lat do wykonania misji za wszelką cenę, niezależnie od kosztu osobistego, przypomina filmy o amerykańskim drylu wojskowym w rodzaju „Full Metal Jacket”: o tym, jak formuje się jednostkę gotową iść naprzód, bez względu na to, co się z nią po drodze stanie. „Horda kontrwiatrowa” działa właśnie na tym pograniczu gatunków i skojarzeń. To komiks o grupie ukształtowanej do jednego celu, która musi się z tym uformowaniem jakoś rozliczyć w trakcie samej misji, a nie dopiero po jej zakończeniu.

Zamów u wydawcy Sprawdź cenę w Gildii

Jeśli szukacie tytułu do postawienia obok „Utraconych wieków” na półce z najlepszymi tegorocznymi premierami Lost In Time, „Horda kontrwiatrowa” jest naturalnym kandydatem, tylko w innej szufladce gatunkowej. Tam fantasy zbudowane na odkrywaniu zapomnianej wiedzy, tu twarda science fiction o ludziach ukształtowanych do jednego zadania. Na 37. MFKiG oba tytuły znajdziecie obok siebie na stoisku Lost In Time i zapewniam Was, że nie będą to zmarnowane pieniądze.

[WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] Egzemplarz komiksu na potrzeby recenzji dostarczył wydawca. Wydawca nie miał wpływu na moją opinię i nie czytał tekstu przed publikacją.

Blog o Komiksach jest patronem medialnym „World of Aghart” #2.

Finał przedsprzedaży oznacza jednocześnie ostatnią możliwość otrzymania kompletu dodatków odblokowanych podczas akcji. Do zamówień składanych do godz. 23:59 dokładane są bez dodatkowych opłat:

• komiks „W.E.” #1 w specjalnej wersji z wariantową okładką „World of Aghart”,
• trzy pocztówki,
• kalendarzyk,
• zakładka,
• „Szkicownik WOA 2”.

Dodatki oznaczone są jako Pop Kadr Exclusive. Oznacza to, że zostały przygotowane specjalnie dla sklepu Pop Kadr i nie mają trafić do regularnej dystrybucji.

Hubert Ronek: „World of Aghart” to przygoda zaplanowana na lata. Rozmowa z autorem

„World of Aghart” to nowy komiks fantasy Huberta Ronka, który ukazuje się pod szyldem POP KADR. Blog o Komiksach objął pierwszy zeszyt patronatem, a z autorem rozmawiamy o powrocie do dawnego projektu, zeszytówkach i budowaniu własnego uniwersum.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

„World of Aghart” #2 urósł podczas przedsprzedaży

Sama akcja wpłynęła również na ostateczne wydanie komiksu. Standardowy zeszyt początkowo miał liczyć 24 strony, ale dzięki zainteresowaniu czytelników jego objętość została zwiększona do 32 stron. Autor zapowiada również wykorzystanie lepszego papieru.

Poza wersją standardową przygotowano dwie kolekcjonerskie, limitowane i numerowane edycje w twardej oprawie. W sprzedaży znalazły się również blanki, w tym egzemplarze z oryginalnym rysunkiem Huberta Ronka. Aktualna oferta sklepu obejmuje kilka wariantów wydania oraz pakietów.

POP KADR

POP KADR

Drugi zeszyt rozwija rozpoczętą wcześniej historię fantasy osadzoną w świecie Aghartu. Za projekt odpowiada Hubert Ronek, a przy kontynuacji współpracuje z nim Kajetan Wykurz.

Premiera na MFKiG

Premierę zeszytowego wydania „World of Aghart” #2 zaplanowano podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi. Osoby, które wybrały odbiór festiwalowy, będą mogły odebrać swoje egzemplarze właśnie podczas MFKiG.

Przedsprzedaż trwa na stronie Pop Kadr do 16 września do godz. 23:59.

Oba tytuły są reprezentowane przez tę samą agencję, a jeśli rozmowy dotyczące „Fantoma” zakończą się powodzeniem, jej przedstawiciele są gotowi rozmawiać ze Studiem Lain także o „Prince Valiancie”.

Wstępna koncepcja zakłada przygotowanie dużych wydań zbiorczych. Według Arka Dzierżawskiego cały materiał Fostera mógłby zmieścić się w około sześciu obszernych tomach.

Na tym etapie nie ma jeszcze informacji o formacie, objętości poszczególnych książek, cenie ani możliwym terminie premiery.

Skala potencjalnego wydania Studia Lain byłaby więc ogromna. Jedno z europejskich wydań komplet materiału rysowanego przez Fostera rozłożyło na 35 albumów liczących łącznie 1788 stron.

Komiksy Studia Lain aktualnie dostępne w Gildii

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie moją pracę, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Studio Lain podało szczegóły przedsprzedaży „Wschodu gwiazd”

Studio Lain szykuje do przedsprzedaży polskie wydanie „Rising Stars” J. Michaela Straczynskiego. Wydawca ujawnił właśnie termin startu zamówień i szczegóły przygotowanej edycji.

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Wojtek

Kolejność jest przypadkowa.

Nie wszystkie wymienione komiksy mają oficjalną datę premiery dokładnie w weekend 19–20 września 2026 roku. Część trafiła do regularnej sprzedaży kilka dni wcześniej, inne pojawią się w księgarniach tuż po festiwalu. Wszystkie należą jednak do wrześniowych nowości, które wydawcy przygotowali na MFKiG lub zabierają ze sobą do Łodzi.

1. „Kajtek i Koko w kosmosie. Nowe przygody. W próżnej próżni”, tom 1

To jedna z najgłośniejszych dziecięcych premier związanych z tegorocznym MFKiG. Kajtek i Koko wracają w zupełnie nowej historii, będącej oficjalną kontynuacją klasycznej serii Janusza Christy. Za scenariusz odpowiada Maciej Kur, rysunki przygotował Mieczysław Fijał, a kolory Tomasz Piorunowski.

Bohaterowie ponownie trafiają w kosmos. Tym razem ruszają z misją ratunkową, która szybko zmienia się w znacznie większą przygodę z obcymi cywilizacjami, statkami kosmicznymi i kłopotami charakterystycznymi dla tego duetu. Historia została zaplanowana na dwa tomy.

Album trafi do regularnej sprzedaży 23 września, ale jego festiwalowa premiera została powiązana z MFKiG, gdzie pojawią się również autorzy nowych przygód Kajtka i Koka.

2. „Hilda i Rożek. Kamień z kosmosu”

Kultura Gniewu przygotowała na MFKiG trzecią przygodę Hildy i Rożka Luke'a Pearsona. To jedna z tych premier, które rzeczywiście zaplanowano bezpośrednio na łódzki festiwal. Wydawca sugeruje album czytelnikom od 6. roku życia.

Tym razem wszystko zaczyna się podczas nocowania pod namiotem. Hilda i Rożek widzą spadający z nieba obiekt i ruszają na poszukiwanie tajemniczego, świecącego kamienia. Kosmiczne znalezisko szybko komplikuje sytuację, a cała przygoda ma wystawić przyjaźń bohaterów na próbę.

Seria łączy fantastykę, przygodę i humor, a sam album liczy 56 stron i ukaże się w twardej oprawie. Warto też pamiętać, że przy okazji premiery Kultura Gniewu przygotowała dodruk pierwszego tomu „Hildy i Rożka”.

3. „Cząberek. Troska”, tom 3

Jedna z polskich propozycji Egmontu skierowanych do najmłodszych. Seria Wiktora Talagi i Aleksandry Machoń powstała dzięki Konkursowi im. Janusza Christy na komiks dla dzieci. Wydawca oznacza trzeci tom kategorią wiekową 5+.

„Troska” koncentruje się na relacji dzieci ze zwierzętami. Tym razem twórcy podejmują temat choroby i urazu pupila, strachu o jego zdrowie oraz wizyty u weterynarza. Z opisu wydawcy wynika więc, że pod przygodową i humorystyczną warstwą znajdzie się również sporo miejsca na rozmowę o odpowiedzialności za zwierzę.

Album liczy 48 stron i miał premierę 9 września. Egmont zalicza go do swoich wrześniowych nowości zabieranych na MFKiG.

4. „Robaki. Mała ucieczka”

Nowy komiks Marzeny Sowy, autorki znanej przede wszystkim z „Marzi”, tym razem skierowany jest do znacznie młodszego odbiorcy. Rysunki przygotowała francuska ilustratorka Dorothée de Monfreid.

Główną bohaterką jest mała pajęczyca, która ma poważny problem – nie potrafi tkać sieci. Trafia więc pod opiekę groźnego Skarabeusza, gdzie poznaje równie niedoskonałych towarzyszy: muchę z wadą wymowy, marudnego trutnia i robaczka świętojańskiego świecącego tylko częściowo. Nocą cała grupa postanawia uciec i poszukać dla siebie lepszego miejsca.

Brzmi to jak klasyczna opowieść o bohaterach, którzy nie do końca pasują do oczekiwań otoczenia, podana w lekkiej, dziecięcej formule. Album liczy 40 stron, ma twardą oprawę, a regularną premierę zaplanowano na 23 września.

5. „Praca dla Superkwęka. Miki i przyjaciele”

Disneyowska propozycja dla dzieci od 7. roku życia, ale temat może zainteresować także starszych fanów Kaczora Donalda i Superkwęka. Za scenariusz odpowiada Nicolas Pothier, a za rysunki Batem, współtwórca wielu albumów z Marsupilamim.

Punktem wyjścia jest problem bardzo przyziemny: Donald musi znaleźć pracę, żeby zapłacić czynsz. Jak można się spodziewać, kolejne próby nie przebiegają zgodnie z planem. Sytuację dodatkowo komplikuje jego druga tożsamość – Superkwęk znacznie lepiej radzi sobie z przestępcami niż z zarabianiem pieniędzy.

Na 56 stronach znajdzie się miejsce także dla Sknerusa, Braci Be i znacznie bardziej fantastycznych zagrożeń. Wydawca zapowiada historię przede wszystkim jako komediową i przygodową.

6. „Zbzikowane fakty. Dinozaury”

Dwie Siostry dorzucają do festiwalowych nowości coś dla dzieci, które oprócz komiksów lubią wszelkiego rodzaju ciekawostki. „Zbzikowane fakty. Dinozaury” Laurenta Audouina to komiks popularnonaukowy przeznaczony dla czytelników od 7 lat.

Przewodnikiem po prehistorycznym świecie zostaje młody Archibald, który zastępuje profesora chwilowo wyeliminowanego z akcji przez… spadającą czaszkę. Z tej perspektywy czytelnik ma dowiedzieć się między innymi, skąd wzięły się dinozaury, czym wyróżniały się poszczególne gatunki, dlaczego wyginęły, jak pracują paleontolodzy i czy kiedykolwiek możliwe byłoby ich odtworzenie.

Wydawca stawia tu wyraźnie na połączenie wiedzy, humoru i komiksowej narracji. Album ma 40 stron, dużą planszową formę i twardą oprawę.

7. „Yakari. Zemsta rosomaka”, tom 26

„Yakari” to seria skierowana do najmłodszych czytelników – Egmont oznacza ją kategorią 5+. Bohaterem jest chłopiec, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami i wraz z konikiem Małym Piorunem przeżywa kolejne przygody.

W 26. tomie kłopoty sprowadza na siebie Błędny Ognik, latająca wiewiórka uwielbiająca płatać figle. Jeden z żartów trafia na wyjątkowo niewdzięcznego odbiorcę – rosomaka, który postanawia się zemścić. Yakari i jego przyjaciele muszą znaleźć sposób, by uratować wiewiórkę przed znacznie silniejszym przeciwnikiem.

Album liczy 48 stron. Sama seria ma za sobą już kilkadziesiąt lat historii, a jej twórcami są scenarzysta Job i rysownik Derib.

8. „Kubuś i Przyjaciele”

Jedna z największych objętościowo propozycji dla dzieci przygotowanych przez Egmont na wrzesień. „Kubuś i Przyjaciele” liczy aż 372 strony i został wydany w twardej oprawie z okazji 100-lecia pierwszego wydania książki A.A. Milne'a o Kubusiu Puchatku.

Komiks jest adaptacją filmu „Kubuś i Przyjaciele” z 2011 roku. Mieszkańcy Stuwiekowego Lasu znajdują wiadomość pozostawioną przez Krzysia i dochodzą do wniosku, że ich przyjaciel został porwany. Kubuś, Prosiaczek, Tygrys, Kłapouchy, Królik, Sowa, Kangurzyca i Maleństwo ruszają więc z misją ratunkową.

To znacznie większe wydanie niż typowe dziecięce albumy z tego zestawienia, a przy cenie okładkowej 159,99 zł wyraźnie pozycjonowane jest również jako wydanie prezentowe. Regularna sprzedaż rozpocznie się 23 września.

9. „Asteriks. Syn Asteriksa”, tom 27

Nie jest to nowa historia, ale nowe, rozszerzone wydanie klasycznego albumu Alberta Uderzo. Egmont kontynuuje serię „Asteriksa” w twardej oprawie, wzbogaconą o materiały dodatkowe. „Syn Asteriksa” ma 96 stron, z czego ponad 40 zajmują dodatki dotyczące powstawania albumu, jego autorów i bohaterów. Wydawca rekomenduje serię od 7. roku życia.

Historia rozpoczyna się od niemowlęcia pozostawionego przed domem Asteriksa. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy dziecko przypadkiem wypija magiczny wywar i zyskuje nadludzką siłę. Asteriks i Obeliks próbują ustalić, kim są jego rodzice, a trop prowadzi oczywiście również do Rzymian.

Dla dziecka może być to pierwsze spotkanie z klasyką europejskiego komiksu, a dla rodzica – okazja do podsunięcia serii, którą sam prawdopodobnie pamięta z młodości.

10. „Wojtek. Blady wojownik”

Na koniec polska premiera przygotowana specjalnie na 37. MFKiG. „Wojtek. Blady wojownik” Dariusza Pietrzaka ukaże się nakładem wydawnictwa Red Arrow.

Tytułowy chłopiec patrzy na codzienny świat przez pryzmat swoich fascynacji opowieściami o Apaczach i Siuksach. Zwyczajne sytuacje zamieniają się w jego wyobraźni w kolejne wyprawy i wyzwania małego wojownika.

Polecana lektura

"Wojtek. Blady wojownik"

Komiks dla dzieci. Ukaże się we wrześniu br. Zbiór zabawnych, jednostronicowych historyjek o chłopcu, który chce być Indianinem.

Sprawdź cenę

Album został zbudowany z krótkich, jednostronicowych historii. Sam autor opisuje go jako komiks humorystyczny i przygodowy dla dzieci w wieku 8–12 lat. W środku znajdzie się ponad 40 kolorowych stron.

To trochę inna propozycja niż długie fabularne albumy z tej listy – konstrukcja oparta na jednoplanszowych żartach może dobrze sprawdzić się również u dzieci, które dopiero zaczynają czytać komiksy.

Jakie komiksy dla dzieci warto sprawdzić na MFKiG 2026?

Warto jednak jeszcze raz podkreślić: to nie jest lista dziesięciu komiksów, które przeczytałem i uznałem za najlepsze. To wybór najciekawiej zapowiadających się propozycji dla dzieci na podstawie materiałów i rekomendacji wydawców przed MFKiG 2026.

Po lekturze poszczególnych albumów może się oczywiście okazać, że prawdziwe zestawienie najlepszych dziecięcych premier festiwalu wyglądałoby zupełnie inaczej. Na razie te dziesięć tytułów warto mieć na radarze podczas wizyty w Łodzi.

Polskie wydanie ma składać się z dwóch tomów liczących łącznie ponad 1000 stron. Cena kompletu została ustalona na 399 zł.

Nowe komiksy już w przedsprzedaży

Sprawdź najnowsze zapowiedzi i ceny

Zamów w przedsprzedaży →

link afiliacyjny

Pierwszy tom obejmie całą główną historię „Rising Stars” J. Michaela Straczynskiego, natomiast w drugim znajdą się trzy serie poboczne rozwijające losy wybranych bohaterów: „Bright”, „Voices of the Dead” oraz „Untouchable”.

Oryginalny „Rising Stars” zadebiutował w 1999 roku. Historia opowiada o grupie dzieci, które po pojawieniu się tajemniczego światła nad niewielkim Pederson w Illinois rodzą się obdarzone nadnaturalnymi zdolnościami. Gdy dorastają, ich moce zaczynają wpływać nie tylko na ich własne życie, ale również na politykę i całe społeczeństwo. Główna seria liczy 24 zeszyty, a później doczekała się trzech miniserii pobocznych. Zbiorcze amerykańskie wydanie obejmujące cały ten materiał liczy 1008 stron.

Nie będzie to pierwszy kontakt polskich czytelników z serią Straczynskiego. Mandragora publikowała „Rising Stars” już w 2004 roku, a dwa lata później wydała również 192-stronicowe wydanie kolekcjonerskie. Obejmowało ono jednak tylko początkową część historii.

Studio Lain po raz pierwszy zamierza więc przedstawić polskim czytelnikom całą sagę wraz z historiami pobocznymi.

W głównej serii za scenariusz odpowiada J. Michael Straczynski, twórca serialu „Babylon 5” i autor komiksów m.in. o Spider-Manie i Thorze. Przy „Rising Stars” pracowali m.in. Keu Cha, Christian Zanier i Brent Anderson. Spin-offy napisane zostały przez Fionę Avery. Oficjalne wydanie zbiorcze Image Comics wymienia wśród rysowników także m.in. Davida Fincha i Karla Moline'a.

Przedsprzedaż „Wschodu gwiazd” rozpocznie się 24 września o godz. 12.00 w Gildii. Cena dwóch tomów wyniesie 399 zł.