Skrzydlewski: Kiedyś scenariusz był świętością. Dziś dyskusje ze scenarzystą zaczynają się już od pierwszego czytania
Kiedyś scenariusza nie ruszało się nawet o jedno słowo. Dziś, jak mówi Jacek Skrzydlewski, dyskusje ze scenarzystą zaczynają się od pierwszego czytania. Na panelu podczas MFKiG 2026 rysownik opowiedział też o przydziałach papieru i rysowaniu na kliszy fotograficznej.

Podczas spotkania z okazji nowego wydania „Wyprawy na Ziemię” Jacek Skrzydlewski wrócił do czasów, gdy komiks powstawał w zupełnie innej rzeczywistości. Pełne nagranie panelu publikujemy na blogu:

Trzy lata na papier i drukarnię
Oryginalne wydanie ukazało się w 1988 roku w Krajowej Agencji Wydawniczej, w nakładzie 180 350 egzemplarzy. Rysunki były gotowe dużo wcześniej. Skrzydlewski tłumaczył, że najpierw trzeba było wystąpić do odpowiednich władz o przydział papieru i jeszcze wywalczyć taki, jaki się chciało, a potem stanąć w kolejce do drukarni. Dziś, jak mówili uczestnicy panelu, na wydanie komiksu wystarczy miesiąc lub dwa.
Papier z zagranicy i z ciemni
Braki dotykały też samych rysowników. W czasach „Relaxu”, zanim wydawca zdecydował się na albumy, papier kolegom dowoził Grzegorz Rosiński, który pracował już dla belgijskich wydawców i przebywał poza Polską.
Sam Skrzydlewski rysował na papierze fotograficznym. Podpatrzył to, oglądając w redakcji oryginalne plansze innego rysownika. Potem kupił w sklepie fotograficznym odpowiedni format i metodą prób szukał rodzaju, który najlepiej chłonie tusz. Kolor, jak mówił, też pięknie na nim wsiąkał. Rysował na nim do końca, dopóki był produkowany.
Między jednym albumem a drugim.
Znajdź chwilę na wiadomości ze świata komiksu. Dostarczymy je raz w tygodniu.
Możesz się wypisać w każdej chwili.
Scenariusz jak świętość
Zlecenie trafiło do niego dopiero po tym, jak scenariusz Jerzego Niemczuka wrócił do redakcji, a nikt nie miał czasu go narysować. Marek Szyszko był już zajęty historyczną, realistyczną kreską, a Andrzej Nowakowski miał własne projekty.
Z Niemczukiem Skrzydlewski spotkał się raz. Numer telefonu dostał w redakcji, a na spotkanie poszedł, jak sam wspomina, mokry ze stresu. Miał wrażenie, że autor nie wierzy w ten projekt. Wtedy, jak mówił, scenariusz był rzeczą świętą: skoro stało w nim, że bohaterowie są mali i zieloni, tak mieli wyglądać, i nikt niczego nie dorysowywał. Dziś dyskusje ze scenarzystami zaczynają się od pierwszego czytania.





