Przejdź do treści
Twój przewodnik po świecie komiksuNa papierze. W sieci. Codziennie.

Ice Cream Man. Tom pierwszy. Recenzja komiksu

okładka komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”

Czy pamiętasz ile razy w dzieciństwie słyszałeś z oddali znajomą melodię, z dźwiękami której miałeś w głowie tylko jedną myśl – pyszne lody? W latach 90. XX wieku lodowa furgonetka Family Frost była dość powszechnym zjawiskiem na polskich osiedlach, zwłaszcza w słoneczne niedziele. Kiedy tylko ów wehikuł zjawił się pod blokiem, szybko zbiegałem po schodach z piątego piętra, aby tylko lodziarz nie odjechał. Chciałem tylko moje lody…

Obraz sympatycznego sprzedawcy słodkości z furgonetki-chłodni Family Frost bardzo szybko uległ zmianie w moich myślach. Kiedy w 1995 roku wyszedł horror klasy B „Lodziarz” z Clintem Howardem w roli głównej, a ja go obejrzałem, to zaprzestałem jeść lody sprzedawane z tego źródła dystrybucji…

Po latach Lodziarz powrócił.

Tym razem na stronach komiksu wydanego przez wydawnictwo Shock Comics. I muszę przyznać, że sięgnąłem po niego natychmiast!

Tom pierwszy pochłonąłem wczorajszego wieczora. I mam ogromny niedosyt. Wydawca w otwierającej części przedstawił nam tylko cztery krótkie, ale całkiem dobre historie z pogranicza psychologicznego horroru i owianej tajemnicą grozy. Ech, te 128 stron przeleciały zdecydowanie za szybko. Myślę, że optymalnie byłoby puszczać ludziom tomiki z sześcioma lub ośmioma opowieściami.

strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”
strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”
strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”

O czym jest fabuła Ice Cream Mana? To cztery opowieści, cztery smaki życia – a może raczej śmierci – w których smak lodów miesza się z posmakiem krwi, żalu i pustki. Każda historia to osobna tragedia zabarwiona groteską, a przez każdą prześlizguje się nieuchwytny, lodowato uśmiechnięty Rick – tytułowy Ice Cream Man.

W otwierającej opowieści poznajemy losy opuszczonego nastolatka, który co prawda mieszka razem z rodzicami, ale… W tle mamy oprócz tajemniczego pająka także pojawiającego się wilkołaka. W kolejnej historii stykniemy się z życiem pary narkomanów – Karen i Jimmy’ego oraz pewnym mocnym dylematem, w którym znajdzie się kobieta. Czy miłość okaże się ślepa ale zbawcza? W trzecim zeszycie zgłębimy historię przebrzmiałej rock’n’rollowej gwiazdy jednego przeboju, który mimo zgorzknienia i przegranego życia otrzyma kolejną szansę na blichtr. Czy ją wykorzysta? Ostatnia opowieść jest chyba najbardziej przejmująca. Tom wraca zobaczyć się z synem. Niestety jest to jego pogrzeb. Czy ojciec odkupi swoje winy z przeszłości i pojedna się chociaż na krótki czas ze swoim synem? Przeczytajcie a się dowiecie!

Fabułę streściłem w bardzo minimalnym skrócie, opowieści są krótkie i nie chcę Wam popsuć smakowania lektury.

No dobrze. Tylko gdzie w tym wszystkim jest tajemniczy lodziarz? Gdzie jest ten, horror, groza, przerażenie? To wszystko jest ale w odpowiedniej dawce!

Lodziarz spaja ze sobą wszystkie opowieści w komiksie. To przerażający symbol upadku amerykańskiej codzienności. To istota będąca czymś więcej niż tylko człowiekiem – jest demoniczną siłą, agentem chaosu i metafizycznym pasożytem, którego działanie wykracza poza granice logicznego pojmowania. To mroczny oszust, przypominający upiorną wersję Pennywise’a z „To”, tylko bardziej subtelną, pozbawioną potrzeby spektakularnych transformacji – jego potworność tkwi w uśmiechu, spokojnym głosie i pozornie nieszkodliwym rożku lodowym.

Lodziarz to przewodnik przez amerykańskie piekło. Towarzyszy ludziom w chwilach największego kryzysu, ale nie po to, by pomóc – jego obecność to zapowiedź destrukcji. Pojawia się, gdy ktoś staje nad przepaścią, a potem delikatnie popycha. Zawsze wie, co powiedzieć, by podważyć fundamenty czyjegoś świata. W pierwszym tomie czyni to czterokrotnie, choć za każdym razem inaczej – czasem wystarczy jedno zdanie, czasem cały spektakl.

Rick nieprzypadkowo wciela się w rolę sprzedawcy lodów – symbolu niewinności, dzieciństwa, beztroski. Jego obecność to bluźniercze odwrócenie tej konwencji: urocza melodia lodowej ciężarówki zwiastuje nie radość, ale cierpienie. To wyrafinowana złośliwość – ukryć przemoc i nihilizm pod warstwą posypek i bitej śmietany. Używa lodów jak broni – rozdaje je ofiarom, czasem nimi częstuje, czasem ich kusi. Ale każdy smak niesie ze sobą zatrute wspomnienie. Często okazuje się być tęczową posypką na trumnie.

Lodziarz jest personifikacją współczesnych lęków – depresji, uzależnień, alienacji, traumy dzieciństwa. W każdej historii jego pojawienie się ujawnia głębszy problem: brak więzi, samotność, chorobę, śmierć bliskich, utratę tożsamości. On nie tworzy tych problemów – one już są w bohaterach. On tylko delikatnie drapie po tej ranie, aż pęknie. Rick to nie tyle potwór, co zwierciadło: pokazuje każdemu jego własne piekło.

Poznając wspomniane cztery opowiadania, czułem naprawdę przerażającą obecność tajemniczego jegomościa. Sam komiks od strony scenariusza to naprawdę całkiem dobry poziom. Oczywiście w konwencji, z którą mamy do czynienia.

strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”
strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”
strona komiksu „Ice Cream Man. Tom pierwszy”

Jeszcze kilka zdań o warstwie graficznej. Ilustracje nie tylko wspierają narrację – one ją współtworzą. To właśnie dzięki nim ten komiks przeraża nie makabrą, ale czymś znacznie subtelniejszym: pustką, ciszą, powtarzalnością, spojrzeniem Lodziarza, które świdruje przez papier jak lód z zardzewiałej maszyny.

Kreska Morazzo jest chłodna, precyzyjna, niemal chirurgiczna. Detale są tu całkiem rzeczywiste: zmarszczki, pot, brud pod paznokciami – wszystko to buduje poczucie dusznej zwyczajności, która z czasem pęka i odsłania skrywany koszmar. Nawet najzwyklejsze przestrzenie mają w sobie coś niepokojącego, coś nie na miejscu.

Układ kadrów zmienia się w zależności od historii. W momentach psychodelicznych, jak w opowieści o narkotykach, plansze ulegają dezintegracji, kadry skręcają się i płyną – oddając dezorientację bohaterów. Z kolei w historii o ojcu na pogrzebie króluje cisza, prostota i poukładana przestrzeń, budująca emocjonalny ciężar i poczucie winy. Często pojawiają się też powtórzenia i symetrie, tworzące rytm paranoi i grozy.

Kolory Chrisa O’Hallorana nie tylko uzupełniają ale i kontrastują z ciężarem opowieści. Barwy są ciekawie wymieszane, potrafią wyglądać chorobliwie: przesycone światło, niepokojące cienie, neonowa psychodelia – wszystko to stopniowo wykrzywia rzeczywistość.

Podsumowując. Lodziarz mnie i kupił i przeraził. To naprawdę tytuł godny polecenia. Jestem ciekaw następnych historii z tego uniwersum. Znów czuję się jak dzieciak, czekający na kolejny odcinek Strefy Mroku, Po tamtej stronie czy Opowieści z Krypty. Jeśli lubicie takie klimaty, to na pewno się nie zawiedziecie.

Moja prośba do Shock Comics: wydawajcie grubsze tomy! Chcę więcej lodów! Bo nie pójdę wcześniej spać!

Komiks został wydany przez wydawnictwo Shock Comics.
Scenarzysta: W. Maxwell Prince
Ilustrator: Martín Morazzo
Kolory: Chris O’Halloran
Tłumaczenie tekstu: Paweł Bulski
Format: 170x260mm
Okładka: miękka
Ilość stron: 128 (kolor)
Rok wydania: 2025

Album zawiera materiały opublikowane pierwotnie przez Image Comics w Ice Cream Man #1-4.

[Współpraca reklamowa] Komiks do przygotowania recenzji otrzymałem od wydawnictwa Shock Comics. Wydawnictwo nie miało żadnego wpływu na moją ocenę opisanego komiksu.

Czytaj dalej

„Criminal” wreszcie na ekranie! Jest pierwszy zwiastun serialu na podstawie komiksu Eda Brubakera i Seana Phillipsa

seriale

„Criminal” wreszcie na ekranie! Jest pierwszy zwiastun serialu na podstawie komiksu Eda Brubakera i Seana Phillipsa

Na tę ekranizację miłośnicy komiksów kryminalnych czekali naprawdę długo. Prime Video zaprezentowało pierwszy oficjalny zwiastun serialu „Criminal”, opartego na kultowej serii Eda Brubakera i Seana Phillipsa. Poznaliśmy też datę premiery, a właściwie dwie daty, ponieważ produkcja została podzielona na dwie czteroodcinkowe części. W obsadzie znaleźli się między innymi Charlie Hunnam, Emilia Clarke, Adria Arjona i Luke Evans. „Criminal” zadebiutował na amerykańskim rynku komiksowym w 2006 roku i

Szukaj na blogu