Przejdź do treści

Aldebaran. Leo. Recenzja komiksu

Aldebaran. Leo. Recenzja komiksu

 

Aldebaran Leo

W październiku nakładem wydawnictwa Egmont ukazał się komiks “Powrót na Aldebarana”. Zdecydowałem, że zanim go kupię przeczytam poprzednie części gwiezdnej sagi napisanej przez Luiza Eduarda De Oliveirę, tworzącego pod pseudonimem Leo. O ile bowiem z “Aldebaranem” miałem już styczność przed laty, to pozostałe albumy będą dla mnie czymś nowym. A nadarzyła się okazja - udało mi się wyhaczyć na aukcji wydania z 2009 roku w całkiem niezłej cenie.

Dla przypomnienia dodam tylko, że pierwsze tomy “Aldebarana” ukazały się początkowo nakładem wydawnictwa Siedmioróg. Potem wznowił je zbiorczo  Egmont w tzw. “kieszonkowej edycji” (to właśnie ją udało mi się kupić), a następnie odświeżył w dużych albumach w 2019 roku. Kontynuacjami “Aldebarana” są serie komiksowe: “Betelgeza”, “Antares”, “Ocaleni” oraz wydany właśnie “Powrót na Aldebarana”.

Sam Aldebaran jest najjaśniejszą gwiazda w gwiazdozbiorze Byka, oddaloną około 67 lat świetlnych od Słońca. Według scenarzysty, dookoła niego krąży planeta Aldebaran 4, którą Ziemianie odkryją w 2047 roku. W 2055 roku astronauci potwierdzą, że planeta posiada sprzyjające warunki do kolonizacji i od tego momentu będzie nazywana po prostu  Aldebaranem. W 2079 roku zostanie tam założona pierwsza ludzka osada, z którą niestety urwie się kontakt na co najmniej 100 lat. Historia opowiada właśnie o losach potomków pierwszych kolonistów.

Wraz z utratą łączności z Ziemią koloniści zostaną odcięci od nowoczesnych technologii. Stworzą miasta i osady na wzór XXI modły, organizując życie społeczne i polityczne według utartych schematów. Ich życie nie będzie zakłócane przez szalonych mutantów czy kosmiczne stwory. Będą żyć spokojnie parając się polowaniami, łowiectwem czy rolnictwem. Oczywiście w warunkach aldebarańskich, czyli w styczności z egzotyczną florą i fauną. 

Młodzi będą żyć marzeniami o dobrej pracy w stolicy i borykać się z typowymi dla nastolatków rozterkami. W tych okolicznościach poznamy głównych bohaterów - m.in. Marca i Kim. Beztroska potrwa jednak tylko do czasu. Pewne wydarzenie zmuszą młodych do opuszczenia rodzinnych stron i wyruszenia w epicką przygodę najeżoną licznymi niebezpieczeństwami. Razem z bohaterami będziemy z zapartym tchem rozwiązywać tajemnicę planety i zamieszkujących ją stworzeń.

A owe niebezpieczeństwa nie będą wynikały tylko z kontaktu z przyrodą planety. Brazylijczyk Leo przemycił tu sporo wątków politycznych, które są owocem jego życiowych doświadczeń. Wychowany w czasach dyktatur wojskowych pokazuje na kartach komiksu z jakimi konsekwencjami musi borykać się społeczeństwo poddane autorytarnym rządom. To m.in. nakaz rodzenia dzieci w celu zachowania ciągłości rasy ludzkiej w kosmosie, prześladowanie wolnej prasy, zakaz słuchania muzyki i inne tego typu absurdalne wytyczne. 

Mocą albumu jest wykreowany w głowie scenarzysty fantastyczny świat. Mamy tu nieznane gatunki przyrody i dziwaczne zwierzęta, z których wiele obdarzonych jest wysoką inteligencją. Przewracając każdą kolejną stronę komiksu możemy spodziewać się dosłownie wszystkiego. Na przykład stworów mutujących w anteny przekazujące fale radiowe. Na pierwszy rzut oka brzmi to absurdalnie, ale autor przekonuje czytelnika, że jest to możliwe. 

Miks tych wszystkich elementów przykuwa naszą uwagę i nie pozwala oderwać się od lektury. Dodatkowa w tym zasługa rysunków, które w drobiazgowy sposób przedstawiają florę i faunę Aldebarana. Ilustracje Leo są dość sterylne, bez nadmiernej ekspresji. Momentami nawet nieco za płaskie (brak wyraźnego cieniowania). Całość utrzymana jest w jasnej (słonecznej) kolorystyce. Mi jego styl przypadł do gustu.

Komiks nie jest jednak pozbawiony wad. Kiedy biorę się za lekturę, dużą wagę zwracam na proporcje między rysunkami a tekstem. Komiks Leo w mojej opinii jest zdecydowanie przegadany. Całe bloki narracyjnego tekstu i sztywnych dialogów po pewnym czasie zaczynają męczyć. Zwłaszcza w momentach dywagacji na temat miłosnych rozterek bohaterów. Dodatkową bolączką w moim przypadku był wspomniany wyżej “zeszytowy format” komiksu, w którym czcionka jest zdecydowanie za mała. Jeśli będziecie planować zakup, celujcie w duży format albumowy (z 2019 r.).

Inną kwestią są irytujące momentami uproszczenia fabularne i “drogi na skróty”. Ot, na przykład umęczeni rozbitkowie idą plażą znikąd nie widząc ratunku. Sytuacja jest beznadziejna. Nagle na odludziu spotykają latarnię morską obsługiwaną przez babunię. Owa babunia przyjmie ich z otwartymi rękami, nakarmi ciastem, pozwoli wypocząć i znajdzie w szafie ubrania szyte na miarę nastolatków. I problem rozwiązany. Może się czepiam, ale tego typu uproszczeń jest tu sporo.

Leo ma też specyficzne podejście do tematyki seksu. Bohaterowie spotykają na swojej drodze osoby, z którymi dość szybko lądują w łóżku (głównie Marc). Właściwie sporo w tym komiksie lekkiej erotyki, beztroskiego rozbierania się i pokazywania cycków. Pewne zniesmaczenie może wywołać wątek muzyka, który dobiera się do 13-letniej Kim. Ale może takie są realia na Aldebaranie - planecie odciętej od cywilizowanej Ziemi, której włodarze kładą wszystkim do głów, że podstawową rolą kobiety jest zapewnienie ciągłości rasy ludzkiej. Nie wiem, nie znam się ;) 

Co by jednak nie mówić “Aldebaran” hipnotyzuje. Wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od lektury. Krótko mówiąc jest to jeden z najlepszych komiksów SF, z którymi miałem do tej pory do czynienia. Cieszę się, że przede mną “dziewicza” lektura kolejnych albumów spod pióra tego artysty. Biorę się za “Betelgezę” i pewnie wkrótce podzielę się z Wami swoimi wrażeniami.

Czytaj dalej

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Recenzje komiksów

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Wolverine to jeden z tych bohaterów Marvela, do których zawsze chętnie wracam. Nieważne, czy Logan ratuje świat u boku X-Men, tropi kolejnego psychopatę, czy po prostu próbuje wypić w spokoju piwo. Dlatego po „Świt X. Wolverine”, który na naszym rynku ukazał się za sprawą wydawnictwa Egmont, sięgnąłem z niemałymi oczekiwaniami. Zwłaszcza że od czasu „Rodu X/Potęg X” Jonathana Hickmana z dużym zainteresowaniem śledzę wydarzenia związane z Krakoą. Byłem ciekaw, jak Rosomak odnajdzie się w rzeczywi

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

recenzja książki

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

„Światło Jedi” Charlesa Soule’a skutecznie przekonało mnie do Wielkiej Republiki, a „Burza nadciąga” Cavana Scotta utwierdziła w przekonaniu, że był to bardzo dobry pomysł na rozwinięcie uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Po dwóch udanych powieściach z niemałymi oczekiwaniami sięgnąłem więc po „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” Claudii Gray, wydaną na naszym rynku przez wydawnictwo Olesiejuk. Byłem ciekaw, czy autorce uda się utrzymać poziom poprzedników, szczególnie że wydarzenia z „Burz

Szukaj na blogu