Przejdź do treści

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Wolverine to jeden z tych bohaterów Marvela, do których zawsze chętnie wracam. Nieważne, czy Logan ratuje świat u boku X-Men, tropi kolejnego psychopatę, czy po prostu próbuje wypić w spokoju piwo. Dlatego po „Świt X. Wolverine”, który na naszym rynku ukazał się za sprawą wydawnictwa Egmont, sięgnąłem z niemałymi oczekiwaniami. Zwłaszcza że od czasu „Rodu X/Potęg X” Jonathana Hickmana z dużym zainteresowaniem śledzę wydarzenia związane z Krakoą. Byłem ciekaw, jak Rosomak odnajdzie się w rzeczywistości, w której mutanci wreszcie mają własne państwo i teoretycznie mogą zapomnieć o wieloletnich prześladowaniach. No cóż, Logan jak to Logan. Spokojne życie najwyraźniej nie jest mu pisane.

Za scenariusz odpowiada Benjamin Percy, który miał już okazję zajmować się Rosomakiem przy okazji „Wolverine – Długa noc”. Tym razem otrzymujemy pięć zeszytów rozpoczynających jego solową serię, a właściwie dwie historie utrzymane w odmiennej stylistyce. Pierwsza przypomina brutalny thriller sensacyjny z narkotykowym interesem w tle, druga zahacza o horror i przywraca do gry przeciwników doskonale znanych wieloletnim fanom Logana. Obie mają swoje mocniejsze i słabsze momenty, ale taki zestaw całkiem dobrze mi odpowiada. Wolverine najlepiej wypada przecież wtedy, kiedy może trochę pobrudzić sobie ręce, a Percy zdecydowanie nie zamierza go oszczędzać.

Pierwsza historia wykorzystuje jeden z ciekawszych pomysłów Hickmana. Krakoa stała się niezależnym państwem mutantów, a jej pozycja na arenie międzynarodowej opiera się między innymi na cudownych lekach wytwarzanych z miejscowych roślin. Problem pojawia się, gdy ktoś zaczyna wykorzystywać je do produkcji narkotyku, który trafia na czarny rynek. Wolverine rusza tropem przestępców, a sprawa szybko okazuje się bardziej skomplikowana, niż początkowo przypuszczał.

Podoba mi się sam punkt wyjścia. Krakoa może mieć własne prawa, potężnych obrońców i ogromne możliwości, ale nadal funkcjonuje w świecie, w którym istnieją przemytnicy i ludzie gotowi zrobić wszystko dla pieniędzy. Percy pokazuje, że nawet utopijna wizja Hickmana ma swoje słabe punkty. Szkoda tylko, że samo śledztwo jest dość przewidywalne. Logan trafia na kolejne tropy, poznaje ludzi uwikłanych w przestępczy proceder i stopniowo odkrywa, kto za wszystkim stoi. Niektóre rozwiązania można przewidzieć, a scenarzysta zbyt chętnie korzysta ze sprawdzonych schematów sensacyjnych. Na szczęście akcja rozwija się sprawnie, więc trudno mówić o nudzie.

Najciekawsze jest jednak to, co cała sytuacja mówi o samym Wolverinie. Logan od lat próbuje zostawić przeszłość za sobą, ale prędzej czy później zawsze pojawia się ktoś, kto zmusza go do ponownego wysunięcia pazurów. Krakoa miała być dla niego szansą na odpoczynek. Miejscem, w którym nie musi już nieustannie walczyć o przetrwanie. Problem w tym, że Wolverine chyba sam nie bardzo wie, co miałby zrobić z takim spokojem. Chce chronić swoich bliskich i wierzy w przyszłość mutantów, ale jednocześnie pozostaje podejrzliwy wobec nowego porządku. Po tylu latach zdrad, eksperymentów i kolejnych prób odebrania mu życia trudno byłoby nagle zaufać wszystkim dookoła.

Druga historia przenosi nas w zupełnie inne klimaty. Tym razem na scenę wkracza Omega Red, a wraz z nim pojawia się wątek wampirów i Draculi. Przyznam, że początkowo miałem mieszane uczucia. Dopiero co śledziłem opowieść o narkotykowym podziemiu, a tu nagle dostaję krwiopijców i starego przeciwnika Logana. Brzmi to jak dość osobliwe połączenie, ale w praktyce sprawdza się zaskakująco dobrze.

Omega Red to postać, którą zawsze chętnie widzę w komiksach z Wolverinem. Obaj mają za sobą brutalną przeszłość, a ich wzajemna niechęć jest czymś znacznie poważniejszym niż zwykła rywalizacja superbohatera ze złoczyńcą. Percy wykorzystuje tę historię, żeby przypomnieć, że nawet na Krakoi nie wszyscy mieszkańcy nagle stali się przyjaciółmi. Dawne urazy nie znikają tylko dlatego, że ktoś ogłosił powstanie nowego państwa.

Wątek Draculi może wydawać się nieco szalony, szczególnie jeśli ktoś przyzwyczaił się do bardziej przyziemnych przygód Rosomaka. Marvel od dawna jednak lubi mieszać superbohaterskie historie z horrorem, a Wolverine całkiem dobrze odnajduje się w takim otoczeniu. Jego zdolności regeneracyjne czynią go zresztą wyjątkowo interesującym celem dla istot żywiących się krwią. Percy dostrzega ten potencjał i buduje wokół niego intrygę, która zapowiada większe problemy w przyszłości.

Mam tylko zastrzeżenie do konstrukcji całego albumu. Dwie opowieści różnią się na tyle mocno, że chwilami trudno traktować je jako jedną spójną całość. Pierwsza rozwija polityczne i gospodarcze konsekwencje powstania Krakoi, druga stawia na osobiste porachunki i grozę. Oczywiście łączy je Logan, ale przejście między nimi jest dość gwałtowne. Rozumiem, że otrzymujemy początek regularnej serii, w której scenarzysta dopiero rozstawia poszczególne elementy, jednak po zamknięciu albumu miałem wrażenie, że przeczytałem dwa rozbudowane wstępy do większych historii.

Na szczęście Wolverine jest na tyle wyrazistym bohaterem, że potrafi utrzymać zainteresowanie nawet wtedy, kiedy scenariusz korzysta z dobrze znanych rozwiązań. Lubię jego szorstki charakter, niecierpliwość i ten szczególny rodzaj poczucia humoru, który zwykle pojawia się w najmniej odpowiednim momencie. Percy nie próbuje robić z niego filozofa ani przesadnie wygładzać jego osobowości. Logan nadal jest człowiekiem, który najpierw podejrzewa najgorsze, a dopiero później zastanawia się, czy przypadkiem nie przesadził. Czasami potrafi zachować się jak kompletny gbur, ale właśnie taki Wolverine najbardziej mi odpowiada.

Dużą zaletą albumu są rysunki. Za pierwsze trzy zeszyty odpowiada Adam Kubert, którego nazwisko fanom Rosomaka nie trzeba przedstawiać. Jego kreska doskonale pasuje do tej postaci. Logan jest niski, krępy, szeroki w ramionach i wygląda jak ktoś, z kim zdecydowanie nie chciałbym spotkać się w ciemnej uliczce. Kubert świetnie radzi sobie z dynamicznymi scenami walki. Kiedy Wolverine rusza do ataku, na planszach robi się naprawdę brutalnie. Pazury przecinają ciała, krew bryzga, a bohater często wygląda bardziej jak rozwścieczone zwierzę niż członek drużyny superbohaterów.

Dwa ostatnie zeszyty zilustrował Viktor Bogdanović. Jego styl jest nieco ostrzejszy, bardziej agresywny, a postacie mają momentami mocno przerysowane rysy twarzy. Początkowo zmiana była zauważalna, ale szybko przyzwyczaiłem się do nowej oprawy. Bogdanović świetnie odnajduje się w mroczniejszej historii z Omega Redem i wampirami. Jego kadry bywają bardziej brutalne, a twarze przeciwników Logana potrafią wyglądać naprawdę paskudnie. Przy takiej fabule trudno uznać to za wadę.

Zastanawiałem się również, jak ten album wypada na tle pozostałych komiksów ze „Świtu X”. Po „Rodzie X/Potęgach X” Hickmana przyzwyczaiłem się do ambitniejszych pomysłów, politycznych rozgrywek i zaskakujących zmian w świecie mutantów. Percy idzie inną drogą. Jego Wolverine jest bardziej tradycyjny, nastawiony na akcję i osobiste konflikty. Nie ma tutaj wielkiej rewolucji ani próby napisania postaci od nowa. Trochę szkoda, bo nowa sytuacja mutantów daje ogromne możliwości. Z drugiej strony trudno narzekać, kiedy dostaje się porządnie narysowaną historię z Rosomakiem w roli głównej.

Nie powiedziałbym jednak, że komiks jest całkowicie oderwany od pozostałych wydarzeń. Pierwszy wątek mocno korzysta z założeń ery Krakoi, a relacje Logana z innymi mutantami nabierają dodatkowego znaczenia, jeśli znamy wcześniejsze albumy. Dlatego osobom, które dopiero zaczynają przygodę z X-Men, polecałbym najpierw przeczytać „Ród X/Potęgi X”. Bez tej znajomości nadal można dobrze się bawić, ale część szczegółów zwyczajnie umknie.

Ostatecznie „Świt X. Wolverine” okazał się komiksem, po jaki lubię sięgać, kiedy mam ochotę na solidną dawkę marvelowskiej akcji. Benjamin Percy dobrze rozumie charakter Logana, choć jego scenariuszowi przydałoby się nieco więcej odwagi. Pierwsza historia ma ciekawy punkt wyjścia, ale rozwija się dość przewidywalnie. Druga zaskakuje zmianą klimatu i pozostawia apetyt na dalszy ciąg. Obie zyskują dzięki bardzo dobrym rysunkom, które potrafią sprzedać zarówno brutalność walk, jak i zmęczenie bohatera.

Nie jest to najlepszy komiks o Wolverinie, jaki czytałem, i raczej nie znajdzie się wśród historii, które za kilka lat będę wspominał na równi z „Bronią X” Barry'ego Windsora-Smitha czy „Wolverine'em” Chrisa Claremonta i Franka Millera. Ale wiecie co? Wcale tego nie oczekiwałem. Chciałem zobaczyć Logana w nowej rzeczywistości, sprawdzić, czy Krakoa rzeczywiście może stać się jego domem, i przy okazji dostać kilka porządnych scen z wysuniętymi pazurami. Wszystko to znalazłem. A skoro Percy zdążył już wpakować Rosomaka w kłopoty z handlarzami narkotyków, Omega Redem i samym Draculą, to aż jestem ciekaw, co przygotował dla niego w kolejnych tomach.

Okładka komiksu
Polecana lektura

"Świt X. Wolverine tom 1"

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii
Informacje o komiksie
Tytuł „Świt X. Wolverine tom 1”
Seria Świt X
Wydawca Egmont
Scenarzysta Benjamin Percy
Rysownik Adam Kubert, Viktor Bogdanović
Tłumacz Bartosz Czartoryski
Rok wydania 2024
Format 170x260mm
Okładka miękka
Liczba stron 180(kolor)
Cena okładkowa 69,99 zł

Zamieszczone w recenzji obrazy pochodzą z omawianego komiksu i zostały wykorzystane wyłącznie w celach informacyjnych oraz promocyjnych, w ramach dozwolonego użytku recenzenckiego. Nie są w żaden sposób używane ani udostępniane w celach szkolenia systemów sztucznej inteligencji.

Czytaj dalej

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

recenzja książki

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

„Światło Jedi” Charlesa Soule’a skutecznie przekonało mnie do Wielkiej Republiki, a „Burza nadciąga” Cavana Scotta utwierdziła w przekonaniu, że był to bardzo dobry pomysł na rozwinięcie uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Po dwóch udanych powieściach z niemałymi oczekiwaniami sięgnąłem więc po „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” Claudii Gray, wydaną na naszym rynku przez wydawnictwo Olesiejuk. Byłem ciekaw, czy autorce uda się utrzymać poziom poprzedników, szczególnie że wydarzenia z „Burz

Szukaj na blogu