Przejdź do treści

Bill Sienkiewicz: jest rodzinne pokrewieństwo z Henrykiem. A nazwisko? Zostawiłem z szacunku dla dziadków

Bill Sienkiewicz na MFKiG 2025 potwierdził więź rodzinną z Henrykiem Sienkiewiczem, choć bez wskazania miejsca w drzewie genealogicznym. Dodał też kilka anegdot o własnym nazwisku i wyjaśnił, czemu nigdy go nie skrócił.

Bill Sienkiewicz: jest rodzinne pokrewieństwo z Henrykiem. A nazwisko? Zostawiłem z szacunku dla dziadków

Po spotkaniu prasowym z Billem Sienkiewiczem i Seanem Murphym rozmawialiśmy z Tadeuszem "Brusem Banerem" w kuluarach. Był tam również Bill Sienkiewicz, którego Tadeusz zapytał wprost o pokrewieństwo z Henrykiem Sienkiewiczem.

Bill powiedział nam, że w jego rodzinie od lat funkcjonuje opowieść o pokrewieństwie z Henrykiem Sienkiewiczem, ale sam nie potrafi dziś wskazać dokładnego miejsca tej relacji w genealogii. Wspominał, że o nobliście często opowiadali mu dziadkowie, a jako dziecko ciekawiło go przede wszystkim, czy „Henrik” rysował albo pisał komiksy.

Co ciekawe, w starszych materiałach pojawiały się mocniejsze sformułowania. W rozmowie Janusza M. Szlechty na SDCC 2010 (przedrukowanej później w polskich serwisach) Sienkiewicza przedstawiano jako prawnuka Henryka. Łódzka deklaracja jest ostrożniejsza: artysta potwierdza więź rodzinną, ale bez precyzowania stopnia pokrewieństwa.

Pod koniec łódzkiego spotkania z dziennikarzami padło też pytanie Tadeusza „Bruse’a Bannera” o nazwisko artysty i o to, jak czuje się w kraju, w którym każdy potrafi je wymówić. Sienkiewicz opowiedział serię anegdot o zniekształceniach i przyznał, że kiedy zaczynał karierę, rozważał skrócenie podpisu.

Obejrzyj na stronie wideo

Ostatecznie świadomie zostawił pełne brzmienie z szacunku do dziadków, którzy wyemigrowali do USA w 1912 r., oraz z dumy z polskiego pochodzenia. Zwrócił uwagę, że nawet w jego rodzinie funkcjonowały amerykanizowane wersje zapisu, ale dla niego ważne było trzymać się właściwej wymowy i pisowni.

Uwaga: poniższe cytaty są tłumaczeniem amatorskim na podstawie nagrań ze spotkań na MFKiG. Przekład nie jest autoryzowany przez autora.

Czytaj dalej

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Recenzje komiksów

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Wolverine to jeden z tych bohaterów Marvela, do których zawsze chętnie wracam. Nieważne, czy Logan ratuje świat u boku X-Men, tropi kolejnego psychopatę, czy po prostu próbuje wypić w spokoju piwo. Dlatego po „Świt X. Wolverine”, który na naszym rynku ukazał się za sprawą wydawnictwa Egmont, sięgnąłem z niemałymi oczekiwaniami. Zwłaszcza że od czasu „Rodu X/Potęg X” Jonathana Hickmana z dużym zainteresowaniem śledzę wydarzenia związane z Krakoą. Byłem ciekaw, jak Rosomak odnajdzie się w rzeczywi

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

recenzja książki

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

„Światło Jedi” Charlesa Soule’a skutecznie przekonało mnie do Wielkiej Republiki, a „Burza nadciąga” Cavana Scotta utwierdziła w przekonaniu, że był to bardzo dobry pomysł na rozwinięcie uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Po dwóch udanych powieściach z niemałymi oczekiwaniami sięgnąłem więc po „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” Claudii Gray, wydaną na naszym rynku przez wydawnictwo Olesiejuk. Byłem ciekaw, czy autorce uda się utrzymać poziom poprzedników, szczególnie że wydarzenia z „Burz

Szukaj na blogu