Przejdź do treści

Kanibale Nowego Jorku. Recenzja komiksu

Kanibale Nowego Jorku. Recenzja komiksu

Już same nazwiska nadrukowane na okładce „Kanibali Nowego Jorku” sugerują czytelnikowi, że będzie to lektura na wysokim poziomie. Z twórczością Jerome Charyn'a (scenariusz) i  François Boucq'a (rysunki) mogliście się już zetknąć. Francuz ilustrował m.in. serie „Księżycowa Gęba” i „Bouncer” do scenariuszy Alexandra Jodorowsky’ego. Obaj autorzy wydali też wspólnie komiks „Czarcia morda”. Na rynku dostępny jest też komiks „Tulipanek” (Scream Comics, 2017 r.), który powiązany jest fabularnie z „Kanibalami”. Opowiada jednak historię dziejącą się 20 lat wcześniej. „Kanibali” można śmiało czytać bez znajomości „Tulipanka” - to osobna historia.

Uwagę czytelnika niewątpliwie może przykuć intrygująca okładka, na której muskularna, wytatuowana kobieta tuli czule w ramionach małe dziecko. To Azami, główna bohaterka opowieści dziejącej się w Nowym Jorku w 1990 roku. To zarazem ta sama dziewczyna, którą mogliście już poznać w „Tulipanku” jako kilkuletnie dziecko. Dziś jest już dorosłą kobietą i pracuje w policji. W opowieści występuje też jej opiekun – przybrany ojciec Paul. Specjalista od tatuaży, który przeszłość spędził w radzieckim gułagu. I właśnie ta przeszłość pewnego dnia powraca, wywracając życie bohaterów do góry nogami.

Azami znajduje w śmietniku noworodka. Próbując wyjaśnić zagadkę jego pochodzenia odkrywa spisek gangów i agencji rządowych, które prowadzą przerażającą działalność. Jednocześnie do Paula odzywa się kobieta, w której zakochał się będąc w gułagu. Przez lata był przekonany, że jego wybranka nie żyje. Teraz kobieta stawia mu ultimatum. Sytuacja komplikuje się dodatkowo, gdy okazuje się, że w całą sprawę zaangażowane są siły nadprzyrodzone. O tym czy Paul i Azami wyjdą cało z dramatycznych wydarzeń, dowiecie się z lektury komiksu. 

Komiks ma doskonale skrojoną fabułę i dobrze zarysowane sylwetki postaci. Opowiada oryginalną historię, w której nie czuć wtórności – potrafi zaskoczyć. Świetnie oddaje też klimat Nowego Jorku lat 90-tych. Autorzy powoli, wręcz nieśpiesznie odsłaniają przed czytelnikiem tajemnice, ale nie pozwalają się mu nudzić.  Poszczególne wydarzenia, w których biorą udział bohaterowie z biegiem czasu splatają się w jeden warkocz prowadząc nas do zaskakującego finału. Gdy jednak przekroczymy punkt kulminacyjny, historia nabiera tempa – kolejne strony dosłownie się połyka. Wszystko to sprawia, że komiks czyta się bardzo dobrze. Dialogi nie przytłaczają czytelnika, a obrazki cieszą oko. 

Jeśli czytaliście inne komiksy, które zilustrował François Boucq, wiecie mniej więcej czego się spodziewać po rysunkach. Jest to w mojej ocenie klasyczna kreska, dość charakterystyczna dla stylu frankofońskich ilustratorów. Rysunki są realistyczne, a grafiki przedstawiające Nowy Jork lat 90-tych cieszą oko. Kadry, na których widzimy miasto, przywodzą mi na myśl nieco Balcksada, ale to tylko takie moje skojarzenie. Może dlatego, że są bogate w detale. François Boucq, ma jednak swój, wypracowany i dobrze rozpoznawalny styl.

Komiks trudno jednoznacznie zaszufladkować. Z jednej strony jest to niewątpliwie opowieść kryminalna, z drugiej ma w sobie coś z historii obyczajowej. Mamy też wątki historyczne oraz fantastyczne. Wszystko to wymieszane przez autorów w jednym tyglu tworzy oryginalną opowieść o walce dobra ze złem. Mimo iż już sam tytuł sugeruje brutalność opisanej tu historii, znajdziemy w niej jednak liczne pierwiastki nadziei i optymizmu. Jest to jednak historia zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika.

Dziękuję wydawnictwu Egmont za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego.

Czytaj dalej

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Recenzje komiksów

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Wolverine to jeden z tych bohaterów Marvela, do których zawsze chętnie wracam. Nieważne, czy Logan ratuje świat u boku X-Men, tropi kolejnego psychopatę, czy po prostu próbuje wypić w spokoju piwo. Dlatego po „Świt X. Wolverine”, który na naszym rynku ukazał się za sprawą wydawnictwa Egmont, sięgnąłem z niemałymi oczekiwaniami. Zwłaszcza że od czasu „Rodu X/Potęg X” Jonathana Hickmana z dużym zainteresowaniem śledzę wydarzenia związane z Krakoą. Byłem ciekaw, jak Rosomak odnajdzie się w rzeczywi

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

recenzja książki

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

„Światło Jedi” Charlesa Soule’a skutecznie przekonało mnie do Wielkiej Republiki, a „Burza nadciąga” Cavana Scotta utwierdziła w przekonaniu, że był to bardzo dobry pomysł na rozwinięcie uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Po dwóch udanych powieściach z niemałymi oczekiwaniami sięgnąłem więc po „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” Claudii Gray, wydaną na naszym rynku przez wydawnictwo Olesiejuk. Byłem ciekaw, czy autorce uda się utrzymać poziom poprzedników, szczególnie że wydarzenia z „Burz

Szukaj na blogu