Koniec raju mutantów, "Upadek X. X-Men" - recenzja

Kurczę, naprawdę polubiłem Krakoę. Kiedy Jonathan Hickman kilka lat temu wywrócił świat X-Men do góry nogami, początkowo nie byłem przekonany do jego pomysłów. Mutanci zakładają własne państwo, dawni wrogowie siadają przy jednym stole, śmierć przestaje być ostateczna, a Profesor Xavier zachowuje się momentami dość podejrzanie. Brzmiało to dziwnie, ale z każdym kolejnym komiksem coraz bardziej wciągałem się w tę historię. Dlatego po wydarzeniach z „Upadku X. Hellfire Gala” z niemałym niepokojem sięgnąłem po „Upadek X. X-Men” Gerry’ego Duggana, który na naszym rynku ukazał się nakładem wydawnictwa Egmont. Wiedziałem już, że mutantowy raj legł w gruzach. Pozostawało pytanie, co dalej.

Z erą krakoańską mam dość osobliwą relację. Bywały momenty, kiedy miałem serdecznie dość politycznych intryg, dziwacznych pomysłów i bohaterów zachowujących się zupełnie inaczej, niż ich zapamiętałem. A jednak wciąż sięgałem po kolejne albumy. Krakoa była czymś świeżym. Mutanci przestali prosić ludzkość o akceptację, stworzyli własne państwo i zaczęli dyktować warunki. Przez chwilę naprawdę wydawało się, że znaleźli swoje miejsce w świecie Marvela. No i oczywiście wszystko musiało się posypać. W końcu to X-Men. Gdyby przez dłuższy czas byli szczęśliwi, ktoś w redakcji Marvela prawdopodobnie dostałby nerwicy.

Spodziewałem się, że Duggan od razu rzuci nas w sam środek wydarzeń po katastrofie. Tymczasem pierwsze zeszyty cofają się do okresu poprzedzającego Galę Hellfire. Początkowo trochę mnie to zirytowało. Ja chcę wiedzieć, co dzieje się z mutantami, a autor każe mi oglądać przygotowania Orchis do ataku, którego rezultat już znam! Szybko jednak zmieniłem zdanie. Obserwowanie przeciwników X-Men podczas realizacji ich planu okazuje się całkiem interesujące, szczególnie kiedy zaczynamy rozumieć, jak wiele rzeczy przygotowali z wyprzedzeniem.

Samo Orchis również zaczęło budzić we mnie coraz większą niechęć. Nie dlatego, że jego członkowie są wyjątkowo widowiskowymi złoczyńcami. Przerażające jest raczej to, jak skutecznie potrafią wykorzystywać strach i manipulować opinią publiczną. Szczególnie działa mi na nerwy Feilong. Ten człowiek jest tak przekonany o własnej wyjątkowości, że momentami miałem ochotę wejść między kadry i porządnie nim potrząsnąć. Do tego dochodzą Doktor Stasis i Moira MacTaggert, której przemiana nadal budzi we mnie mieszane uczucia. Pamiętam przecież, jak ważną rolę odgrywała na początku krakoańskiej ery. Nie wszystkie decyzje scenarzystów dotyczące tej postaci mnie przekonują.

W tym miejscu muszę wspomnieć o czymś, co od dawna jednocześnie uwielbiam i przeklinam w komiksach Marvela. Chodzi oczywiście o wzajemne powiązania między seriami. „Upadek X. X-Men” jest tego doskonałym przykładem. Żeby w pełni docenić wydarzenia przedstawione w albumie, wypada znać „Upadek X. Hellfire Gala”. Istotne znaczenie ma również pierwszy tom „Niezwyciężonego Iron Mana”, także napisany przez Duggana. Przyznam, że zaskoczyło mnie, jak mocno losy Tony’ego Starka zaczynają splatać się z historią mutantów. Feilong odgrywa ważną rolę w obu seriach, a działania Orchis wpływają również na sytuację Iron Mana. Z jednej strony lubię takie powiązania, bo świat Marvela sprawia wówczas wrażenie rzeczywiście spójnego uniwersum. Z drugiej strony, do cholery, ile można? Człowiek chce przeczytać kolejny tom X-Men, a tu okazuje się, że dobrze byłoby znać jeszcze kilka innych albumów.

Tony Stark bez miliardów, za to z problemami, „Niezwyciężony Iron Man tom 1” - recenzja

Nigdy nie byłem szczególnie wielkim fanem Iron Mana. Owszem, w dzieciństwie oglądałem kreskówkę z jego przygodami, później polubiłem filmową wersję Tony'ego Sta

Blog o komiksach - Twój przewodnik po świecie komiksów!Toomek

Kiedy Duggan przechodzi do wydarzeń po upadku Krakoi, historia nabiera tempa. Mutanci stracili państwo, zaplecze technologiczne i poczucie bezpieczeństwa. Bohaterowie, którzy jeszcze niedawno mogli prowadzić negocjacje z rządami, ponownie muszą ukrywać się przed ludźmi pragnącymi ich śmierci. Największe wrażenie zrobiła na mnie jednak Kitty Pryde. O kurczę, co Duggan wyprawia z tą postacią! Zawsze ją lubiłem, ale nie spodziewałem się zobaczyć jej w takiej odsłonie. Kitty, którą pamiętam jako sympatyczną dziewczynę potrafiącą przenikać przez ściany, przeobraża się w bezwzględną wojowniczkę. I nagle okazuje się, że jej moce mogą być znacznie bardziej przerażające, niż dotychczas przypuszczałem.

Sceny, w których wykorzystuje swoje umiejętności przeciwko żołnierzom Orchis, potrafią zaskoczyć brutalnością. Kilka razy aż się skrzywiłem. Co ważne, jej przemiana ma mocne uzasadnienie. Kitty straciła niemal wszystko, a ludzie odpowiedzialni za tę tragedię nadal realizują swoje plany. Rozumiem jej gniew, choć jednocześnie zastanawiam się, czy nie przekroczy granicy, zza której trudno będzie wrócić. To zdecydowanie jeden z najciekawszych wątków albumu.

Nieco mniej zadowolony jestem natomiast ze sposobu potraktowania pozostałych bohaterów. Cyclops znajduje się w niewoli, Jean Grey nie może stanąć u boku drużyny, a Profesor Xavier musi mierzyć się z konsekwencjami własnych decyzji. To wszystko są interesujące wątki, ale momentami miałem wrażenie, że Duggan próbuje upchnąć zbyt wiele wydarzeń w jednym albumie. Chętnie zobaczyłbym więcej spokojniejszych scen, w których mutanci próbują poradzić sobie z utratą domu. Zamiast tego akcja niemal nieustannie pędzi do przodu.

Sporym zaskoczeniem okazał się dla mnie również wątek mutantów związanych z Doktorem Doomem. Przyznam, że kiedy zobaczyłem, w jakim kierunku zmierza ta historia, parsknąłem śmiechem. No tak, przecież Doom nie byłby sobą, gdyby nie uznał, że potrafi stworzyć własną drużynę mutantów i zrobić to lepiej niż Xavier! Sam pomysł bardzo mi się spodobał, choć pojawia się w momencie, kiedy główna fabuła i tak jest już wystarczająco skomplikowana.

Pod względem graficznym album prezentuje się bardzo dobrze, choć nie wszystkie zeszyty przypadły mi do gustu w równym stopniu. Najbardziej podobały mi się rysunki Joshuy Cassary, który znakomicie radzi sobie z dynamicznymi scenami akcji i mroczniejszymi fragmentami opowieści. Szczególnie mocno zapadły mi w pamięć sceny z udziałem Kitty Pryde. Stefano Caselli proponuje nieco bardziej klasyczne podejście do superbohaterskiej estetyki, które również dobrze pasuje do tej historii. Co ważne, rysownicy potrafią oddać zmianę atmosfery. Krakoa była pełna niezwykłej roślinności i futurystycznych budowli. Teraz znacznie częściej oglądamy ponure kryjówki i miejsca, w których mutanci próbują przeczekać najgorsze.

„Upadek X. X-Men” okazał się dla mnie bardzo dobrą lekturą, choć momentami wywoływał więcej frustracji niż radości. Gerry Duggan sprawnie rozwija wydarzenia z „Hellfire Gali”, potrafi zaskoczyć czytelnika i świetnie wykorzystuje Kitty Pryde. Nie wszystkie wątki są równie interesujące, a silne powiązania z innymi seriami mogą zniechęcić osoby, które nie śledzą całej krakoańskiej sagi. Mimo to trudno było mi oderwać się od kolejnych zeszytów.

Jeszcze kilka lat temu Krakoa wydawała mi się dziwacznym eksperymentem, który prędzej czy później zostanie zapomniany. Teraz patrzę na jej upadek i naprawdę jest mi żal. Mam tylko nadzieję, że Marvel nie zaprzepaści wszystkiego, co udało się zbudować przez ostatnie lata, i nie wróci po prostu do dobrze znanego schematu. Mutanci zasługują na coś więcej niż kolejną historię o walce z ludźmi, którzy ich nienawidzą.

[Współpraca reklamowa] Komiks do przygotowania recenzji otrzymałem od wydawnictwa Egmont. Wydawnictwo nie miało żadnego wpływu na moją ocenę.

Polecana lektura

"Upadek X. X-Men"

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii

Zamieszczone w recenzji obrazy pochodzą z omawianego komiksu i zostały wykorzystane wyłącznie w celach informacyjnych oraz promocyjnych, w ramach dozwolonego użytku recenzenckiego. Nie są w żaden sposób używane ani udostępniane w celach szkolenia systemów sztucznej inteligencji.