Przejdź do treści

Koniec świata bez udziału potworów, "Dragon Head tom 4" - recenzja

Koniec świata bez udziału potworów, "Dragon Head tom 4" - recenzja

„Dragon Head” coraz mocniej mnie wciąga. Kiedy sięgałem po pierwszy tom mangi Minetaro Mochizukiego, spodziewałem się horroru, w którym grupa ocalałych próbuje wydostać się z zawalonego tunelu. Tymczasem historia szybko przerodziła się w opowieść o końcu świata, a każdy kolejny tom przynosił więcej pytań niż odpowiedzi. Czwarta odsłona, która na naszym rynku ukazała się nakładem wydawnictwa Waneko, pozwala wreszcie nieco lepiej zrozumieć, co mogło wydarzyć się w Japonii. I tutaj pojawiło się u mnie pewne rozczarowanie. Niewielkie, ale jednak. Przez trzy poprzednie tomy liczyłem, że za katastrofą kryje się coś nadnaturalnego. Tymczasem Mochizuki prowadzi nas w bardziej przyziemnym kierunku. Wszystko wskazuje na potężny kataklizm naturalny. Takie wyjaśnienie ma sens, choć przyznaję, że spodziewałem się czegoś bardziej tajemniczego.

Czwarty tom zastaje Teru i Ako w równie dramatycznej sytuacji jak poprzednio. Bohaterowie przeżyli katastrofę kolejową, wydostali się z tunelu pełnego zwłok, a później odkryli, że świat na powierzchni wcale nie jest bezpieczniejszy. Teraz muszą mierzyć się z kolejnymi zagrożeniami, a spotkani ludzie coraz częściej okazują się równie niebezpieczni jak otaczające ich zniszczenia. Mochizuki ponownie pokazuje, jak niewiele potrzeba, żeby człowiek stracił panowanie nad sobą. Wystarczy odciąć go od znanego świata, pozbawić poczucia bezpieczeństwa i pozostawić sam na sam ze strachem. Teru i Ako wiedzą już, że nie mogą ufać każdemu napotkanemu człowiekowi, ale jednocześnie zdają sobie sprawę, że samotnie nie mają wielkich szans.

Szczególnie interesująco wypadają żołnierze, którzy pojawili się już wcześniej. Teoretycznie powinni stanowić dla bohaterów oparcie. W końcu to ludzie przeszkoleni do działania w trudnych warunkach, dysponujący sprzętem i większą wiedzą o sytuacji. Problem w tym, że katastrofa najwyraźniej nie oszczędziła również ich psychiki. Mundur nie gwarantuje rozsądku, a wojskowe przeszkolenie nie przygotowuje człowieka na widok świata, w którym przestały obowiązywać niemal wszystkie znane zasady. Podczas lektury kilkakrotnie złapałem się na tym, że bardziej obawiałem się reakcji ludzi niż kolejnego trzęsienia ziemi.

Najbardziej interesuje mnie jednak stopniowe odkrywanie przyczyn katastrofy. Przez długi czas bohaterowie nie mieli pojęcia, co właściwie się wydarzyło. Widzieli zniszczone miasta, niebo zasnute pyłem i krajobrazy przypominające powierzchnię obcej planety. Teraz zaczynają pojawiać się przesłanki sugerujące, że za wszystkim może stać gigantyczna aktywność wulkaniczna. Szczególnie wymowny okazuje się widok miejsca, w którym niegdyś wznosiła się góra Fuji. Potężna erupcja, ogromne ilości pyłu wyrzucone do atmosfery, zniszczona infrastruktura, kolejne wstrząsy i pożary. Nagle wszystko zaczyna do siebie pasować. Przynajmniej częściowo, ponieważ Mochizuki nadal nie wykłada wszystkich kart na stół.

Takie wyjaśnienie wcale nie odbiera mandze grozy. Jeśli rzeczywiście mamy do czynienia z naturalnym kataklizmem, to podobna tragedia, przynajmniej w pewnej skali, mogłaby wydarzyć się naprawdę. Wystarczy wyobrazić sobie, że pewnego dnia przestają działać telefony, znika prąd, drogi stają się nieprzejezdne, a za oknem nie widać niczego poza szarym pyłem. Bohaterowie nie wiedzą, jak rozległe są zniszczenia, czy gdzieś funkcjonują jeszcze miasta i czy ich bliscy w ogóle żyją. Pozostają im jedynie domysły, przypadkowe spotkania i to, co zobaczą na własne oczy.

Podoba mi się również to, że Mochizuki nie zamienia swoich bohaterów w niezniszczalnych herosów. Teru i Ako są przecież nastolatkami. Popełniają błędy, boją się, podejmują nierozsądne decyzje i czasami zwyczajnie nie wiedzą, co robić. Szczególnie Teru coraz wyraźniej odczuwa konsekwencje wszystkiego, co go spotkało. Zmęczenie, obrażenia i ciągłe napięcie zaczynają wpływać na jego zachowanie. Mimo to chłopak nie zamierza się poddawać. Chce wrócić do Tokio, odnaleźć rodzinę i przekonać się, czy z dawnego życia cokolwiek pozostało. Trudno nie zastanawiać się, czy podróż do stolicy ma jakikolwiek sens, skoro wszystko wskazuje na to, że tam również mogło dojść do ogromnych zniszczeń. Sam jednak pewnie próbowałbym wrócić do domu, nawet gdyby rozsądek podpowiadał coś zupełnie innego.

Pod względem tempa czwarty tom wyraźnie różni się od początku serii. W pierwszym albumie niemal cała groza wynikała z zamknięcia bohaterów w tunelu. Każdy krok w ciemności mógł oznaczać śmierć, a ciasna przestrzeń potęgowała poczucie bezradności. Teraz świat jest znacznie większy, lecz wcale nie daje więcej swobody. Bohaterowie przemieszczają się przez zniszczone tereny, próbują wykorzystać dostępne środki transportu i szukają drogi do domu. Akcji jest więcej, choć momentami miałem wrażenie, że Mochizuki trochę przesadza z liczbą nieszczęść spadających na bohaterów. Ledwie udaje im się wyjść z jednej opresji, a już muszą mierzyć się z następną. Najbardziej lubię „Dragon Head” wtedy, kiedy pozornie niewiele się dzieje. Kiedy bohaterowie obserwują zniszczony krajobraz, próbują zrozumieć swoją sytuację albo zastanawiają się, czy w oddali naprawdę dostrzegli jakiegoś człowieka.

Takie sceny pozwalają również docenić rysunki Mochizukiego. Od początku uważałem, że oprawa graficzna jest jedną z największych zalet tej mangi, ale w czwartym tomie autor ma okazję pokazać znacznie więcej niż wnętrze zawalonego tunelu. Zrujnowane budynki, zasypane pyłem drogi i ogromne połacie zniszczonego terenu wyglądają sugestywnie. Szczególnie dobrze wypadają szerokie kadry, w których niewielkie sylwetki ludzi niemal giną na tle katastroficznego krajobrazu. Mochizuki znakomicie operuje czernią, wykorzystując gęste kreskowanie do oddania wszechobecnego pyłu i ograniczonej widoczności. Podczas lektury niemal czułem, jak trudno musi być oddychać w takim otoczeniu.

Duże wrażenie robią również twarze bohaterów. Teru i Ako wyglądają coraz gorzej, co akurat bardzo mi się podoba. Nie ma tutaj cudownego powrotu do formy po kilku godzinach odpoczynku. Ich zmęczenie jest widoczne, a kolejne doświadczenia pozostawiają ślady. Podobnie jest z napotykanymi ludźmi. Niektóre postacie wyglądają tak, jakby od dawna funkcjonowały na granicy wytrzymałości.

Zastanawiający pozostaje wątek tajemniczego człowieka po operacji mózgu, który pojawił się wcześniej. Jego zachowanie i brak odczuwania bólu trudno zignorować. Być może wszystko da się wyjaśnić w sposób naukowy, ale na razie autor pozostawia wystarczająco dużo niedopowiedzeń, żeby wyobraźnia miała czym się zajmować. Nadal nie wiemy również, jak wielki obszar został zniszczony, dlaczego pomoc nie nadchodzi i co właściwie dzieje się z ludźmi, którzy przetrwali. Szczególnie ta ostatnia kwestia interesuje mnie chyba najbardziej. Mochizuki wielokrotnie pokazywał, że strach potrafi zmienić człowieka w kogoś zupełnie obcego.

Po czterech tomach mam wrażenie, że „Dragon Head” coraz wyraźniej zmierza w stronę katastroficznego thrillera psychologicznego. Nie przeszkadza mi to, choć przyznaję, że początkowo liczyłem na nieco inny rodzaj grozy. Czwarty tom czytało mi się bardzo dobrze, a kolejne wskazówki dotyczące katastrofy skutecznie podsyciły moją ciekawość. Na początku interesowało mnie przede wszystkim to, co spowodowało zagładę. Teraz równie ważne stało się dla mnie pytanie, czy Teru i Ako uda się w ogóle wrócić do domu. Mochizuki nadal nie zamierza zdradzać wszystkiego, a ja z przyjemnością sięgnę po kolejny tom.

[Współpraca reklamowa] Komiks do przygotowania recenzji otrzymałem od wydawnictwa Waneko. Wydawnictwo nie miało żadnego wpływu na moją ocenę.

Okładka komiksu
Polecana lektura

"Dragon Head tom 4"

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź cenę w Gildii
Informacje o komiksie
Tytuł „Dragon Head tom 4”
Seria Dragon Head
Wydawca Waneko
Scenarzysta Minetaro Mochizuki
Rysownik Minetaro Mochizuki
Tłumacz Wojciech Gęszczak
Rok wydania 2026
Format 143x203mm
Okładka Twarda
Liczba stron 400 (cz.b.)
Cena okładkowa 49,99 zł

Zamieszczone w recenzji obrazy pochodzą z omawianego komiksu i zostały wykorzystane wyłącznie w celach informacyjnych oraz promocyjnych, w ramach dozwolonego użytku recenzenckiego. Nie są w żaden sposób używane ani udostępniane w celach szkolenia systemów sztucznej inteligencji.

Szukaj na blogu