„Samuraj” #3 - recenzja. Niczym w „Thorgalu”: spokój nie jest pisany Takeo

Śledzę „Samuraja” od polskiej jedynki i lubię formułę, w jakiej Egmont wydaje tę serię: każdy tom to twarda cegła na prawie dwieście stron, zbierająca cztery francuskie albumy. Pisałem o tym przy okazji pierwszego i drugiego tomu. Trójka, która właśnie trafiła do księgarń, zawiera „Ogomo”, „Ririko”, „Miecz i lotos” i „Oko smoka” z lat 2014–2018. I jest to tom szczególny. Wreszcie wyjaśnia historię braci, o którą Di Giorgio od początku serii traktował nas skąpo. A przy okazji żegna rysownika, od którego wszystko się zaczęło.

Ogomo, czyli wreszcie wiadomo, skąd wzięli się Takeo i Akio

Od pierwszego tomu Jean-François Di Giorgio dokarmiał czytelnika okruchami: klasztor, w którym wychował się Takeo, i brat, który porzucił go dziesięć lat wcześniej. „Ogomo”, dziewiąty francuski album otwierający polską trójkę, wyjaśnia te wątki konkretnie. Na pierwszy plan wysuwa się mistrz Kazé, który obu braci wychował. To on dostaje wiadomość, że Takeo i Akio potrzebują pomocy, więc rusza do krain Ogomo.

Bez zdradzania szczegółów: historia obu braci domyka się w sposób satysfakcjonujący, łącznie z tym, co tak naprawdę wydarzyło się z ich rodzicami. Po lekturze pierwszych tomów miałem poczucie, że Di Giorgio nadużywa prawa do odkładania odpowiedzi na później. W „Ogomo” dług wobec czytelnika spłaca z odsetkami.

A potem scenarzysta pcha bohatera w kolejne kłopoty

Bo „Samuraj” jest serią bezwzględną dla własnego bohatera. Takeo marzy o tym, by odłożyć miecz i zamieszkać z ukochaną Sayuri gdzieś na końcu świata. Oczywiście los mu na to nie pozwala. Stąd porównanie do Thorgala z tytułu tego tekstu: obaj chcieliby po prostu zostać w domu z rodziną, a ich autorzy skutecznie im to uniemożliwiają. W „Thorgalu” zresztą też co chwilę wraca jakaś dawna znajoma albo wróg sprzed lat. W tym tomie „Samuraja” jest tak samo.

W „Ririko” bohaterowie lądują w wiosce zdominowanej przez lokalne dojo. Jest nieuczciwy mistrz, turniej szermierczy, zamordowany kupiec i figurka, za którą ktoś jest gotów zabić. A przede wszystkim jest Ririko, impulsywna dziewczyna z psem u boku, która marzy o tytule najlepszej szermierki okolicy.

„Miecz i lotos” zmienia ton na bardziej osobisty. W życiu Takeo znów pojawia się Sekiyo, jego miłość z młodości. Sekiyo prosi bohatera o odnalezienie zaginionego narzeczonego, co, jak nietrudno się domyślić, komplikuje wszystko, łącznie z jego życiem uczuciowym.

„Oko smoka” z powrotem wkracza w najmroczniejsze klimaty serii. Minęły lata od śmierci Sióstr Cienia, demonicznych wojowniczek znanych z pierwszych tomów, a jednak ktoś wciąż żyje ich zemstą. Intryga w finale robi się naprawdę wysokich lotów. Album kończy się cliffhangerem tak bezczelnym, że aż trzeba go podziwiać. Na szczęście we Francji kolejny cykl ruszył już w 2019 roku, więc materiału na polską czwórkę nie zabraknie.

Zmiana warty, której prawie nie widać

„Ogomo” to ostatni pełny album, jaki przy „Samuraju” narysował Frédéric Genêt. Ciekawostka, o której mało kto pamięta: Di Giorgio był jego wykładowcą na warsztatach komiksowych w brukselskim Muzeum Komiksu, a zanim stworzyli razem „Samuraja”, zrobili science-fiction pt. „Mygala”. Genêt na pożegnanie narysował jeszcze okładkę do „Ririko”. Jego plansze z „Samuraja” trafiły zresztą na wystawę do Międzynarodowego Muzeum Mangi w Kioto. Dla Belga rysującego Japonię to chyba największy możliwy wyróżnik.

Od dziesiątego tomu serię rysuje Cristina Mormile, Włoszka i absolwentka mediolańskiej szkoły komiksu, którą z Di Giorgio łączy współpraca jeszcze sprzed „Samuraja” („Eden Killer”) oraz seria poboczna „Samurai Légendes”. Oboje mają wspólne studio na Teneryfie.

Mormile nie naśladuje Genêta, ale utrzymuje ducha serii. Walki są nadal dynamiczne, Japonia malownicza. Krajobrazom brakuje trochę finezji poprzednika; twarze wychodzą jej za to świetnie. Energia Ririko i zimne spojrzenie spod demonicznej maski Masayo zostają w pamięci długo po zamknięciu książki.

Przed zakupem

Nie ma sensu wchodzić w tę serię bez znajomości poprzednich albumów. Di Giorgio wyjawia kolejne fakty o Takeo stopniowo i nie zatrzymuje się, by tłumaczyć je nowym czytelnikom. Wątek Sióstr Cienia doczekał się zresztą rozwinięcia w serii pobocznej „Samurai Légendes”, której Egmont póki co nie wydał. Tom 12 korzysta z niego oszczędnie, więc lektura głównej serii niczego nie traci.

Czy warto?

Tak. Po „tomie-zawiasie” dwójki trójka znów łączy dwa etapy opowieści, ale robi to sprawniej: najpierw domyka najważniejszą zagadkę serii, potem bez przestojów rozpędza nową intrygę. Jeśli dotrwaliście z Takeo do tego miejsca, nie macie się nad czym zastanawiać. Jeśli dopiero zaczynacie, sięgnijcie po jedynkę. Ta seria nagradza cierpliwych. Ja zostaję z „Samurajem” na dłużej. Finał „Oka smoka” zostawia bohatera w miejscu, z którego sam nie wyjdzie, więc na czwarty tom czekam z niecierpliwością.

Polecana lektura

Samuraj #3

To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.

Sprawdź aktualną cenę

[WSPÓŁPRACA REKLAMOWA] Egzemplarz komiksu na potrzeby recenzji dostarczył wydawca. Wydawca nie miał wpływu na moją opinię i nie czytał tekstu przed publikacją.