Przejdź do treści

Długi Juan. Antonio Segura i José Ortiz. Recenzja

Długi Juan. Antonio Segura i José Ortiz. Recenzja

Ahoj, szczury lądowe! Teraz będę pisał o piratach, bo lubię komiksy o piratach (poświęciłem im nawet jeden odcinek na YT)! Kto nie przeczyta, tego wysadzę na bezludnej wyspie, pozbawię części łupu, a może nawet zafunduję mu spacer po desce! Gotowi? No to jedziemy! Właśnie ukazał się “Długi Juan” - komiks mistrzowskiego duetu: Antonio Segura & José Ortiz (m.in. “Hombre”, “Burton i Cyb”). 

Na początku lat 90-tych XX wieku obaj panowie dostali propozycję stworzenia komiksowej serii o piratach do magazynu “Gran Aventurero”. Podjęli się zadania i stworzyli 12 odcinków liczących po około 8 stron. Każdy z odcinków stanowi rozdział będący osobną historyjką. Ale należy je czytać po kolei - całość układa się zamkniętą opowieść. 

Mamy tu więc do czynienia z podobną strukturą, jak w “Burtonie i Cybie”. I taka struktura ma swoje zalety. Na przykład konieczność spuentowania każdego odcinka, bez stosowania zbędnych dłużyzn. Nie wiem, czy opowieść o “Długim Juanie” miała być dla autorów jedynie chałturą na boku, ale wyszła z tego naprawdę porządna historia. Obaj autorzy wywiązali się mistrzowsko ze zlecenia.

Głównym bohaterem opowieści został tytułowy Długi Juan, długowłosy blondyn o aparycji modela. Juan ma u boku kilku zabawnych, ale i wyrazistych towarzyszy. Wśród nich jest dwóch osiłków, laluś zwany Francuzem, który mistrzowsko włada rapierem, piękna piratka i stary wyga Matuzalem, o którego pirackim doświadczeniu świadczy kawałek drewna zamiast nogi. Juan za nic ma ryzyko i niebezpieczeństwa. Podpada w zasadzie wszystkim, których spotka na swojej drodze - od królewskich żołnierzy, przez Indian po konkurencję z Tortugi. 

Nie będzie chyba też tajemnicą i spojlerem, jeśli powiem że w zasadzie z każdej, nawet najbardziej absurdalnej sytuacji, udaje mu się wyjść obronną ręką. Bo musicie wiedzieć, że “Długi Juan” nie jest komiksem, który trzeba traktować piekielnie poważnie. To klasyczna opowieść awanturniczo-przygodowa nasycona sporą dawką humoru. A być może należy ten komiks traktować jako pastiż romantycznych historii o piratach beztrosko łupiących statki handlowe i królewskie galeony na karaibskich morzach w XVII wieku. Komiks utrzymany jest w humorystycznym tonie, ale wyjątek stanowi jedna historia. Dotyczy ona handlu niewolnikami. 

W zasadzie trudno powiedzieć coś złego o tym albumie. Fajnie opowiedziana historia, z dużą dawką humoru i mistrzowsko zilustrowana. Jeśli lubicie przygodowe opowieści o korsarzach utrzymane w duchu “Piratów” Polańskiego czy serii “Piraci z Karaibów” Johnny'm Deep'em, to jest to komiks w sam raz dla Was. Znajdziecie tu wszystko, czym powinna się charakteryzować klasyczna opowieść o piratach: pojedynki na szpady, epickie walki galeonów, abordaże, zasadzki w dżungli, poszukiwania skarbów w indiańskich ruinach, ucieczki przed kanibalami a nawet romanse. Nie męczy, nie nudzi i gwarantuje beztroską rozrywkę w malowniczych krajobrazach Kartageny Indyjskiej. 

W Polsce komiks ukazał się w kwietniu 2025 roku nakładem Wydawnictwa Lost In Time, w twardej oprawie i powiększonym formacie. Liczy 96 stron i zawiera komplet historii o przygodach Długiego Juana. Dla prawdziwych piratów pozycja obowiązkowa! Rzekłem. Arrrgghhh!

[Współpraca reklamowa] Komiks otrzymałem bezpłatnie od wydawcy w celu przygotowania recenzji. Wydawca nie wywierał wpływu na moją opinię. 

Czytaj dalej

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Recenzje komiksów

Rosomak nie zazna spokoju, "Świt X. Wolverine" - recenzja

Wolverine to jeden z tych bohaterów Marvela, do których zawsze chętnie wracam. Nieważne, czy Logan ratuje świat u boku X-Men, tropi kolejnego psychopatę, czy po prostu próbuje wypić w spokoju piwo. Dlatego po „Świt X. Wolverine”, który na naszym rynku ukazał się za sprawą wydawnictwa Egmont, sięgnąłem z niemałymi oczekiwaniami. Zwłaszcza że od czasu „Rodu X/Potęg X” Jonathana Hickmana z dużym zainteresowaniem śledzę wydarzenia związane z Krakoą. Byłem ciekaw, jak Rosomak odnajdzie się w rzeczywi

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

recenzja książki

Kiedy gaśnie światło Jedi, „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” - recenzja

„Światło Jedi” Charlesa Soule’a skutecznie przekonało mnie do Wielkiej Republiki, a „Burza nadciąga” Cavana Scotta utwierdziła w przekonaniu, że był to bardzo dobry pomysł na rozwinięcie uniwersum „Gwiezdnych wojen”. Po dwóch udanych powieściach z niemałymi oczekiwaniami sięgnąłem więc po „Star Wars. Wielka Republika. Gasnąca gwiazda” Claudii Gray, wydaną na naszym rynku przez wydawnictwo Olesiejuk. Byłem ciekaw, czy autorce uda się utrzymać poziom poprzedników, szczególnie że wydarzenia z „Burz

Szukaj na blogu