Nie oceniaj zwierzaka po futrze, "Co kryje się pod futrem tom 1" - recenzja

Przyznam, że po „Co kryje się pod futrem” sięgnąłem trochę z ciekawości, a trochę dla odmiany. Manga Umi Ruike, która na naszym rynku ukazała się za sprawą wydawnictwa Waneko, zdecydowanie odbiega od tego, co zazwyczaj czytam. Nie znajdziemy tutaj superbohaterów ratujących świat, rycerzy walczących ze smokami ani przerażających istot rodem z koszmarów. Zamiast tego dostajemy historię o lisicy i króliku. Tak, dobrze przeczytaliście. O dwójce zwierzaków, które zgodnie z prawami natury powinny występować w zupełnie innych rolach. Brzmi jak bajeczka dla dzieci? Owszem. Sam początkowo tak pomyślałem. Tym większe było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że ta niepozorna manga potrafi wzbudzić emocje i pozostawić czytelnika z kilkoma całkiem interesującymi pytaniami.
Punkt wyjścia jest prosty, a przy okazji dość zabawny. Pewnego dnia lisica spotyka królika, który powinien stać się jej obiadem. Wszystko wskazuje na to, że za chwilę natura zrobi swoje, ale niedoszła ofiara niespodziewanie wyznaje drapieżnikowi miłość. I to z takim przekonaniem, że biedna lisica kompletnie nie wie, jak zareagować. Zamiast uciekać, królik zaczyna zasypywać ją komplementami i zapewnieniami o swoich uczuciach. Wyobraźcie sobie minę drapieżnika, który właśnie zamierzał coś przekąsić, a tymczasem jego obiad postanawia rozpocząć romantyczne zaloty. Przyznam, że sam pomysł wywołał u mnie uśmiech.
Oczywiście lisica nie zamienia się natychmiast w potulnego zwierzaka. Nadal pozostaje drapieżnikiem, ma swoje przyzwyczajenia i doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak wygląda świat, w którym żyje. Królik natomiast jest jej całkowitym przeciwieństwem. Gadatliwy, naiwny, przesadnie wręcz entuzjastyczny i tak uparty, że chwilami trudno uwierzyć, iż naprawdę nie dostrzega niebezpieczeństwa. Ich rozmowy stanowią sporą część pierwszego tomu i muszę przyznać, że autorce udało się stworzyć naprawdę sympatyczny duet. Szczególnie bawiły mnie momenty, w których lisica próbowała zachować powagę, podczas gdy królik z rozbrajającą szczerością opowiadał o swoich uczuciach.
Początkowo obawiałem się, że cały komiks będzie opierał się na jednym dowcipie. Królik wyznaje miłość, lisica nie wie, co powiedzieć, sytuacja się powtarza. Na szczęście Umi Ruike dość szybko pokazuje, że ma na tę historię nieco ciekawszy pomysł. Z czasem zaczynamy poznawać przeszłość bohaterów, ich sposób patrzenia na świat oraz powody, dla których zachowują się właśnie tak, a nie inaczej. Pojawiają się również inne zwierzęta, a wraz z nimi pytania o to, czy relacja drapieżnika i jego potencjalnej ofiary w ogóle ma szansę przetrwać.

I właśnie tutaj zaczyna się robić interesująco. Bo choć „Co kryje się pod futrem” na pierwszy rzut oka wygląda jak prosta, wręcz dziecinna historyjka, jestem przekonany, że kryje się w niej drugie dno. Trudno przecież nie dostrzec, że lisica i królik reprezentują dwa zupełnie różne światy. Jedno z nich zostało stworzone do polowania, drugie do ucieczki. Natura wyznaczyła im określone role, a jednak bohaterowie próbują postępować wbrew tym zasadom. Czy rzeczywiście jesteśmy skazani na zachowania wynikające z naszego pochodzenia, wychowania albo oczekiwań otoczenia? A może czasami wystarczy spotkać kogoś, kto spojrzy na nas inaczej, żeby zacząć kwestionować to, co dotychczas wydawało się oczywiste?
Nie chcę przesadzać z interpretacjami, bo to dopiero pierwszy tom, a autorka wcale nie próbuje na każdym kroku przekazywać czytelnikowi wielkich życiowych prawd. Mimo wszystko trudno mi traktować tę mangę wyłącznie jako sympatyczną opowiastkę o zakochanym króliku. Widzę w niej historię o uprzedzeniach, samotności i potrzebie akceptacji. Lisica jest przecież oceniana przez pryzmat tego, kim jest. Dla innych zwierząt pozostaje drapieżnikiem, którego należy się bać. Tymczasem królik dostrzega w niej coś, czego pozostali najwyraźniej nie zauważają. I nawet jeśli jego zachowanie bywa przesadnie naiwne, trudno odmówić mu odwagi.
Zresztą sama lisica jest chyba najciekawszą postacią pierwszego tomu. Królik od początku pozostaje otwarty, bezpośredni i właściwie nie ma problemu z wyrażaniem emocji. Ona natomiast sprawia wrażenie znacznie bardziej skomplikowanej. Nie bardzo wie, co zrobić z uczuciem, którym została tak niespodziewanie obdarzona. Z jednej strony jej instynkt podpowiada coś zupełnie innego, z drugiej trudno jej zignorować szczerość małego adoratora. Podobało mi się obserwowanie, jak stopniowo zmienia się jej podejście do królika. Nie następuje to gwałtownie, a autorka pozwala bohaterce zachować własny charakter.
Ważne jest również to, że świat przedstawiony w mandze nie został całkowicie pozbawiony okrucieństwa. Zwierzęta nadal muszą jeść, drapieżniki polują, a słabsze stworzenia mają powody, żeby obawiać się silniejszych. Ruike nie udaje, że wystarczy kilka miłych słów, aby wszystkie problemy zniknęły. Dzięki temu relacja głównych bohaterów nabiera dodatkowego znaczenia. Gdyby lisica i królik żyli w świecie, w którym wszystkie zwierzęta od dawna przyjaźnią się ze sobą, ich znajomość nie byłaby przecież niczym szczególnym.
Bardzo przypadła mi do gustu również forma opowieści. Manga składa się z krótkich epizodów, które można czytać niemal jak osobne historyjki. Niektóre są zabawne, inne bardziej melancholijne, a jeszcze inne pozostawiają po sobie odrobinę smutku. Taki sposób prowadzenia narracji świetnie pasuje do niewielkiej skali wydarzeń. Autorka nie potrzebuje skomplikowanej fabuły ani wielkich dramatów. Czasami wystarczy zwyczajna rozmowa albo drobny gest, żeby pokazać, jak zmienia się relacja między bohaterami.
Oczywiście nie wszystko działa równie dobrze. Momentami królik jest tak przesłodzony, że miałem ochotę powiedzieć mu, żeby chociaż na chwilę przestał gadać. Jego nieustanne zachwyty nad lisicą potrafią być odrobinę męczące, szczególnie kiedy kilka podobnych scen pojawia się jedna po drugiej. Podejrzewam jednak, że taki właśnie był zamysł autorki. Kontrast między rozgadanym królikiem a znacznie bardziej powściągliwą lisicą odpowiada za sporą część humoru. Mimo wszystko mam nadzieję, że w kolejnych tomach poznamy również inne oblicze naszego małego romantyka.

Osobna pochwała należy się rysunkom. Umi Ruike posługuje się bardzo przyjemną, miękką kreską, która doskonale pasuje do charakteru opowieści. Zwierzęta wyglądają uroczo, ale nie sprawiają wrażenia identycznych maskotek. Lisica ma w sobie coś dostojnego, chwilami nawet groźnego, podczas gdy królik przypomina niewielką kulkę futra, którą najchętniej wzięłoby się na ręce. Szczególnie spodobała mi się mimika bohaterów. Ich emocje są czytelne, a niektóre reakcje lisicy potrafią rozbawić bardziej niż same dialogi.
Autorka dobrze wykorzystuje również kontrast między wyglądem postaci a ich zachowaniem. Kiedy lisica pokazuje zęby, przypominamy sobie, że mamy do czynienia z drapieżnikiem. Chwilę później wystarczy jedno spojrzenie albo niezręczna reakcja na kolejny komplement, żeby całkowicie zmienić nasz odbiór bohaterki. Królik natomiast niemal przez cały czas wygląda tak, jakby żył w przekonaniu, że świat jest znacznie przyjaźniejszym miejscem, niż wskazywałyby na to okoliczności.
Podoba mi się też oszczędność ilustracji. Tła bywają uproszczone, a autorka często skupia uwagę na samych postaciach. Nie przeszkadzało mi to ani trochę. Dzięki temu łatwiej wychwycić drobne zmiany w ich zachowaniu, a całość czyta się niezwykle płynnie. Pierwszy tom pochłonąłem właściwie za jednym posiedzeniem. I choć nie znajdziemy tutaj widowiskowych pojedynków ani dramatycznych zwrotów akcji, ani przez chwilę nie miałem ochoty odkładać mangi na później.
Muszę przyznać, że „Co kryje się pod futrem” trochę mnie zaskoczyło. Na co dzień znacznie częściej sięgam po komiksy pełne superbohaterów, mrocznej fantastyki czy nadnaturalnej grozy. Lubię rozbudowane światy, skomplikowane konflikty i historie, w których bohaterowie muszą mierzyć się z zagrożeniami przekraczającymi ludzkie pojmowanie. Tymczasem tutaj dostałem opowieść o króliku zakochanym w lisicy. I ku własnemu zdziwieniu bawiłem się naprawdę dobrze. Co więcej, niektóre sceny zwyczajnie mnie rozczuliły, choć początkowo zupełnie się tego nie spodziewałem.
Nie wiem jeszcze, w jakim kierunku autorka poprowadzi tę historię. Być może kolejne tomy pozostaną równie lekkie i sympatyczne, a może pojawi się w nich więcej trudniejszych tematów. Na razie najbardziej interesuje mnie to, jak rozwinie się znajomość głównych bohaterów i czy rzeczywiście uda im się znaleźć dla siebie miejsce w świecie, który od zawsze traktował ich jak naturalnych wrogów.
Pierwszy tom „Co kryje się pod futrem” okazał się dla mnie bardzo miłą niespodzianką. To manga, po którą prawdopodobnie nie sięgnąłbym, gdybym kierował się wyłącznie swoimi dotychczasowymi zainteresowaniami. A jednak urzekła mnie zarówno swoją formą, jak i treścią. Jest zabawna, chwilami wzruszająca, a pod uroczą oprawą graficzną skrywa znacznie więcej, niż sugeruje pierwsze spojrzenie na okładkę. Nie zamierzam udawać, że nagle porzucę Lovecrafta, mutantów Marvela i czy inne opowieści o magach bądź zombiakach na rzecz historii o sympatycznych zwierzakach. Ale jeśli kolejne tomy będą równie udane, z przyjemnością zrobię dla tej dwójki trochę miejsca na półce.
Twój cotygodniowy kadr.
Zbieramy najciekawsze wiadomości ze świata komiksu i wysyłamy je prosto do Ciebie.
Możesz się wypisać w każdej chwili.
[Współpraca reklamowa] Komiks do przygotowania recenzji otrzymałem od wydawnictwa Waneko. Wydawnictwo nie miało żadnego wpływu na moją ocenę.
"Co kryje się pod futrem tom 1"
To jest link afiliacyjny. Kupując za jego pomocą, wspieracie rozwój bloga, a cena dla Was pozostaje bez zmian.
Sprawdź cenę w GildiiZamieszczone w recenzji obrazy pochodzą z omawianego komiksu i zostały wykorzystane wyłącznie w celach informacyjnych oraz promocyjnych, w ramach dozwolonego użytku recenzenckiego. Nie są w żaden sposób używane ani udostępniane w celach szkolenia systemów sztucznej inteligencji.




